Emoties bij mantelzorg 6 – Depressiviteit

Of je het nou stukje bij beetje bent geworden, of totaal onverwacht. Of je mantelzorger uit eigen vrije wil bent, of omdat het echt niet anders kon. Eén ding hebben we allemaal gemeen: we lopen tijdens dit proces allemaal tegen dezelfde emoties aan. Sommige emoties ervaar je direct. Andere zullen zich pas openbaren, als je al een tijdje aan het zorgen bent. Wat je situatie ook mag zijn, het is belangrijk dat je jezelf niet uit het oog verliest. Jij doet er ook toe! Alle emoties, goed en slecht, die bij mantelzorg voorkomen, zijn niet alleen heel normaal maar ook nog eens waardevol en belangrijk.

Als je dag in dag uit voor een dierbare zorgt, zul je allerlei verschillende emoties ervaren. Ook negatieve. Veel mantelzorgers zeggen: “Dat zal mij niet overkomen. Ik hou van mijn moeder, vader, vrouw, man, broer, zus, vriend, etc.” Maar na een tijdje zullen negatieve emoties ook gewoon tevoorschijn komen, die we dan het liefst onder het tapijt willen schuiven. Je weet wel, net doen alsof we ze niet voelen. Veel mantelzorgers vinden het echt lastig om hun negatieve gevoelens uit te spreken omdat ze denken dat ze erom veroordeeld worden. Of ze willen anderen er liever niet mee lastig vallen.

Uiteindelijk zul je wel iets met je emoties moeten doen. Opkroppen is niet goed voor je. Vergelijk het met een tweejarig kind dat aandacht wil en net zo lang doorgaat tot je toegeeft. Het negeren van de emoties die je voelt, kunnen leiden tot slaapgebrek, ziekte, stress eten, en het misbruik van middelen. Denk aan roken, pillen of alcohol.
Maar als je je emoties toelaat, kun je op zoek gaan naar manieren om ze onder woorden te brengen en om er dan vervolgens mee aan de slag te kunnen.
De komende weken zullen we steeds een veelvoorkomende emotie van mantelzorgers beschrijven. Uiteraard zul je ook een of twee tips aantreffen, waar je wellicht iets aan zult hebben.

depressiviteitDeze week: DEPRESSIVITEIT 

Veel mantelzorgers die langere tijd onder zware druk staan, hebben vaak last van depressieve klachten, zoals een sombere stemming, weinig energie of geen zin hebben in sociale contacten. .

De volgende symptomen horen bij een depressie:

-sombere stemming
-duidelijke vermindering van interesse of plezier
-gewichtsverandering (aankomen of afvallen) of eetlustverandering
-overmatig slapen of juist slapeloosheid
-moeheid of minder energie
-verminderd zelfbeeld: onterechte schuldgevoelens of zichzelf onwaardig voelen
-concentratieproblemen of besluiteloosheid

Wat kun je er aan doen?

Als je je depressief voelt, weet dan dat dit goed te behandelen is. Vaak zullen gesprekken met lotgenoten je al een eind kunnen helpen om uit de put te komen. Ook is bewezen dat sporten helpt om depressieve gevoelens kwijt te raken. Vraag ook hulp aan familie of vrienden om je bij te staan met zorgen. Dit geeft je wellicht tijd om weer tot jezelf te komen. Als dit niet helpt en je blijft je depressief voelen, praat er dan over met je huisarts.

 

is sociaal ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was ruim 8 jaar een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 1 reactie

  1. De informatie in dit artikel is zeer herkenbaar. Je moet heel goed je eigen grenzen bewaken heb ik gemerkt. En dat levert altijd spanning op tussen mantelzorger (dat ben ik, in mijn geval) en degene voor wie je ‘zorgt’. Op een bepaald moment is de maat/kan vol. Je gaat er op een bepaald moment helemaal aan onderdoor als je niet goed die eigen grenzen bewaakt. Vaak is er inderdaad een combinatie van negatieve dingen, zoals hiervoor beschreven: bijvoorbeeld in mijn geval (enorm) slaaptekort, zichtbare sporen van snelle veroudering en medicijngebruik (alleen paracetamol, anders dan ‘misbruik’ van geneesmiddelen). Misschien dat anderen, hoewel onverstandig, overgaan tot roken, drank of bepaalde geestverruimende middelen, wat juist niet handig is om verantwoord voor een ander te zorgen. Sinds kort heb ik enorm moeite met op normaal niveau te converseren met de naaste voor wie ik zorg. Dat kan een enorm eenzaam gevoel bezorgen en je voelt je dan onbegrepen. Degene voor wie ik zorg wil slechts de eigen (oude) verhalen kwijt, maar niet luisteren wat de ander te zeggen heeft. Verder word je dag en nacht geclaimd, dat is zo gegroeid. Veel dingen die je weliswaar als mantelzorger doet en die je voor je rekening neemt zijn ook vanzelfsprekend geworden, met als gevolg dat wanneer je iets eens een keer niet doet boosheid en teleurstelling spelen bij degene die zorg nodig heeft. Dat kan weer een schuldgevoel oproepen bij de mantelzorger, van ‘had ik maar…’. Verder heeft degene voor wie ik zorg draag een karakter dat die vindt dat je overal een mening over moet hebben en bekritiseert tig mensen die hulp geven op allerlei niveaus bij de vleet, met als verweer wanneer je vraagt te matigen met de kritiek: ‘Mag je als zorgbehoevende dan niets vinden? Stel je niets voor als patiënt?!’… Niet erg prettige persoonlijkheid en die leer je juist kennen door lang met elkaar door te brengen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top