Eenzaam of alleen?

Eenzaam of alleen?

Als mantelzorgveteraan zou ik wel een boekje vol kunnen schrijven over de afgelopen 20 jaar zorgen voor en zorgen dragen.  Toch mis ik soms de inspiratie hoe een blog te beginnen, waar ga ik het nu weer eens over hebben? Lastig zo af en toe hoor. Totdat een opmerking of één klein zinnetje hier op het platform mij raakt: “A room for one’s own” die kwam binnen … dat was er zo één!

Ik vertaalde het in mijn hoofd naar “een plek voor mijzelf” en niet alleen als in de zin van een eigen ruimte om je in terug te kunnen trekken maar ook als ruimte en tijd voor mij in eigen persoon, ruimte geven om mij te laten spreken en duidelijk te kunnen maken wat ik nu eigenlijk wou. Maar daarin heb ik mij zelf tekortgedaan. Dat is waar ik het vandaag over wil hebben… Ben je eenzaam of voel je je alleen in het zorgen voor je dierbare(n)?

“Eenzaam” en “alleen” worden vaak in dezelfde context gebruikt, maar hebben toch een verschillende betekenis. Ik heb het eens opgezocht om het te begrijpen:

• Eenzaam voelen: Dit verwijst naar het emotionele gevoel van isolatie en het gemis van verbinding met anderen. Iemand kan zich eenzaam voelen, zelfs als die persoon in het gezelschap van anderen is, als er een gebrek aan diepe emotionele verbondenheid is.
• Alleen zijn: Dit beschrijft fysiek in een situatie zijn waarin er geen andere mensen aanwezig zijn. Het betekent niet noodzakelijk dat iemand zich eenzaam voelt. Iemand kan er bewust voor kiezen om alleen te zijn zonder zich eenzaam te voelen, of iemand kan zich eenzaam voelen, zelfs als die in het gezelschap van anderen is.

Bij beiden kan ik mij in vinden als ik heel eerlijk ben, en om nog eerlijker te zijn: ik had het ook een beetje aan mijzelf te danken. Ik was niet altijd de gemakkelijkste om mee om te gaan (voor sommigen misschien nu nog niet 😉)  In de loop der jaren heb ik een soort van muurtje om mij heen gebouwd waar je niet snel doorheen kon komen. Puur uit bescherming, bescherming voor mijzelf maar ook voor hen die ik liefhad. Zonder al te veel in detail te treden, maar ik heb mijzelf wel in een heel benarde mantelzorgsituatie gebracht.

Naast de zorg voor mijn vader (wat mij alles waard is geweest) had ik de zorg voor mijn broer ook op mij genomen. Hij heeft lange tijd bij mij ingewoond toen ik nog mijn eigen huisje had. Daar heb ik eerder al eens wat over losgelaten, hij kampte met een alcoholverslaving. Met dit verdriet kon ik nergens terecht, professionele hulpverlening is hierin, voor mij als zus zijnde, flink tekortgeschoten.

Die combinatie zorg voor mijn vader en de problemen die mijn broer veroorzaakte maakte dat ik mij steeds meer terug ging trekken uit mijn sociale kring. Mantelzorgen in het algemeen is voor een buitenstaander al niet echt te begrijpen laat staan als het om een verslaving gaat. Dan verklaren ze je voor gek als je die zorg ook nog op je gaat nemen, want verslaafd zijn kiest diegene zelf toch voor? Toen op een avond mijn veilige plek mijn autootje werd vanwege een crisissituatie bij mij thuis en nergens aan wou kloppen, daar nam ik mijn besluit: toen heb ik de nodige maatregelen genomen. Deze gebeurtenis kwam weer tot leven bij die ene zin: “A room for one’s own”

Zoals gezegd: ik was ook niet altijd de gemakkelijkste want als je niet uitspreekt wat je werkelijk dwars zit kan ook niemand je echt helpen toch? Bij mij werkte het zo: vroeg ik eens om hulp of advies en het kwam diegene even niet uit dan hoefde het voor mij gelijk niet meer. Dan dacht ik: laat maar, doe het zelf wel! En koppig als ik dan kon zijn, een tweede keer zou ik het niet weer vragen. Slaat ook nergens op natuurlijk.

Alles bij elkaar maakte dat ik dus het liefst bij mijn vader was, samen met hem was vertrouwd en bij hem voelde ik mij thuis ondanks dat de zorg steeds intensiever werd. Mijn sociale leven werd wel steeds kleiner, als ik mij al eens verheugde op een leuk uitje gebeurde er altijd wel weer iets waardoor ik niet kon gaan. Op den duur sprak ik het liefst niets meer af, en ja dan vragen de mensen je ook niet meer.

Het is over 2 maanden alweer een jaar geleden dat mijn vader is overleden… Hoe het mij nu vergaat? Ik ben oprecht gelukkig hier in mijn eigen appartementje, mijn eigen leventje maar het gemis van mijn vader is er zeker nog wel. Zoals ik toen soms op hem kon mopperen als hij weer eens door mijn favoriete TV programma zat heen te kletsen of mij zingend begroette met mijn ochtendhumeur en zijn humor, dat is wat ik nu het meeste mis. Het is mij nu te stil zo af en toe..

Ik ga ook steeds meer in mijzelf praten, moet ik daar wat mee? (Geen zorgen, is zelfspot) want als ik wil praten over het leven na mantelzorg zoek ik mijn lotgenoot op hier in het forum!