Een dagje dierentuin, en scherven die geen geluk gaan brengen..

Maandag gaat de afdeling van mijn echtgenoot een dagje naar Artis.

Eerst wilde hij niet mee, want een dierentuin daar vindt hij niks meer aan; en dan nog ARTIS, waar hij al zo vaak is geweest.

Hij heeft zich echter laten overhalen door een medewerker, om toch mee te gaan.

Na afloop is hij er heel erg over te spreken, want het was erg gezellig geweest.

De dieren interesseerden hem niet, zegt hij, terwijl hij even later enthousiast vertelt over de mooie zwarte panter en een poema, en dat het gebrul van de panter prachtig was om te horen.

Fijn dat hij een leuke dag heeft gehad.

Dinsdagmorgen heb ik nog even de schilder in huis voor de puntjes op de i.

Hij had gezegd de hele dag nodig te hebben, maar het zit mee, de verf droogt snel en een paar uur later is wat hij nog moest schilderen twee keer gedaan, en kan hij weg tegen de tijd dat ik zelf ook weg moet.

De schilder is net zo’n natuurliefhebber als ik zelf ben, en hij had eerder gezegd een mooie veer voor mij mee te willen nemen, nadat hij had gezien dat ik er hier ook een paar had liggen, waarvan hij er eentje herkende als zijnde van een buizerd, wat is niet wist.

Bijzonder wel, een buizerd in een stadspark, vind ik, maar zo’n roofvogel komt in alle vroegte, als de meeste mensen nog op één oor liggen, zo wist de schilder te vertellen.

Bij zijn vertrek geeft de schilder mij een veer van een velduil, en dat vind ik een mooi gebaar.

We rekenen af, en als ik nog eens een schilderklus heb, weet ik wie ik daarvoor kan vragen, al wil ik voorlopig helemaal geen werkmensen meer in mijn huis zien. Helemaal klaar daarmee.

Ik stap op mijn fiets richting de zorginstelling.

Mijn echtgenoot zit een beetje te dutten, zie ik, als ik bij hem op de kamer kom.

Op de tafel staat een beeldje dat in twee stukken gebroken is.

Volgens mijn echtgenoot gebeurt zoiets als de gordijnen open of dichtgetrokken worden.

Ja, er is weinig echt veilig op zijn kamer, dat is wel duidelijk.

Het andere beeldje, waarvan ook de glazen stolp nog heel is, staat er nog wel in volle glorie, maar hoe lang nog?

Ik prop het erbij op één van zijn boekenplanken, dat gaat nog net.

De waxinelichthouder, waarvan ik de andere thuis heb staan, is natuurlijk ook heel kwetsbaar, en ik moet er niet aan denken dat die ook nog eens stukgaat.

Op de boekenplankjes is echt geen ruimte meer, en daarom stel ik mijn echtgenoot voor dat ik de zijne toch maar mee naar huis neem, tegen onze traditie in, maar dan is die wel veilig.

Hij moet er even over nadenken, maar hij vindt het goed.

Ik ben aan heel weinig spullen echt (emotioneel) gehecht, maar wel aan onze twee glazen waxinelichthouders, die we in onze begintijd hebben gekocht; toen we nog niet samenwoonden, had hij er altijd eentje branden, vertelde hij dan via de telefoon, zodat we voor zijn gevoel toch een beetje bij elkaar waren.

Ik vond en vindt dat zo aandoenlijk, en daarom heeft het voor mij emotionele waarde.

Mijn echtgenoot wil tijdens mijn aanwezigheid twee sigaretjes roken, ook al stond er nu geen wegslurpende wind, maar blijkbaar heeft er gewoon behoefte aan twee.

Opnieuw blijkt hij ook zelf een pakje sigaretten bij zich te hebben, voor als de gelegenheid om te roken zich voor zou doen, zegt hij.

Ik maak hem er nog even op attent dat hij alleen bij mij wilde roken, maar die vlieger gaat al niet meer op, merk ik.

Het is ook niet voor niks verslavend.