Een bakkie troost …

Dat mantelzorgen ook mentaal wat met je doet hoef ik niemand hier uit te leggen. Ook ik had periodes dat het me allemaal te veel werd en het gewoon even niet meer zag zitten. En misschien herken je het wel: dan was er iets voorgevallen dat ik zo teleurgesteld was dat ik het liefst even de deur uitging om een goed potje te janken. Dat deed ik al niet zo gauw van mijzelf, maar ook niet om mijn vader die zou helemaal van de leg zijn. Tegenhouden ging niet altijd, dan sloop ik naar mijn slaapkamer en liet de tranen daar de vrije loop. Opfrissen en weer door…

Mijn vader kreeg thuiszorg, twee zorgmomenten waar ik best moeite mee had. Hij had op den duur bij alles hulp nodig en de tijd die ze voor hem hadden was erg krap. Een enkeling presteerde het om met 10 á 15 minuten de klus te klaren. Zie je het voor je als er ook gedoucht moest worden? Dan lag mijn vader voor pampus op bed na die tijd. Kon ze dan de deur wel uitkijken!

Gelukkig, ze zijn er zeker nog!

Dat het uiteindelijk te wijten is aan alle bezuinigingen wist ik uiteraard ook wel, maar echt begrip had, en heb, ik er niet voor. Gelukkig (ja. het wordt een gelukje) waren de meesten van het team enorm betrokken. Niet alleen voor mijn vader, ook voor mij.

Een voorbeeld dat mij altijd bij zal blijven: op een dag was ik zó over mijn toeren geweest, die dikke ogen en dat rode gezicht was niet te verdoezelen. De zorgmedewerkster had het opgemerkt en kwam na de zorg voor mijn vader bij me zitten. Ze pakte een kop koffie en we hebben samen bijna een uur in de keuken zitten praten. Dat hele gesprek was in haar eigen tijd, want haar dienst zat er eigenlijk op.

Met deze ervaring wil ik laten zien dat ze er ook zeker zijn die meer geven dan van hen gevraagd wordt. Het is belangrijk om te beseffen dat zij er ook niet veel aan kunnen veranderen aan de keuzes die door hun organisatie en beleidsmakers worden gemaakt. Toch blijven ze geven wat ze kunnen, en in dit geval soms zelfs meer. Daarvoor heb ik veel respect!

Laten we ook oog blijven houden voor de inzet en het hart van deze zorgmedewerkers. Ze verdienen dat, zeker in tijden waarin het voor iedereen in de zorg steeds moeilijker wordt.

Het is nu aan onze overheid- en de beleidsmakers: die moeten de spreekwoordelijke schop onder hun kont krijgen!