skip to Main Content
Dyezzie Schrijft Over Haar Moeder Met Alzheimer: Drie Jaar Geleden

Dyezzie schrijft over haar moeder met Alzheimer: Drie Jaar Geleden

Op Facebook kun je herinneringen laten weergeven. Wat gebeurde er op deze dag vorig jaar of langer geleden. Meestal vind ik het leuk om te kijken, maar vandaag was dat wel even confronterend. Ik zag dat mijn geliefde en ik in mijn oude woonplaats uit eten waren geweest. Ik wist genoeg. Vandaag is het exact drie jaar geleden dat mama werd opgenomen in de zorginstelling waar ze nog steeds woont. De dag ervoor had ik haar in de ochtend gebeld. Ze was een beetje verward geweest, maar dat gebeurde wel vaker op dagen dat het buiten koud, grijs en regenachtig was. Ik had gevraagd of alles goed ging, want ik was toch een beetje ongerust geweest. Er was niets loos zei ze, ze had gewoon haar dag niet zo en niets wilde zoals zij dat had gewild. Ik kende dat soort dagen toch ook wel? Ja, dat soort dagen kende ik ook wel. Ze vertelde dat ze uitkeek naar het einde van de middag, want mijn zus en schoonzus zouden haar ophalen en ze zou daar eten. Het was donderdag en dat gebeurde wel vaker op donderdag. Ik zei dat ik het fijn voor haar vond en dat ze zich door hen maar lekker in de watten moest laten leggen op zo’n dag als deze. Dat zou ze doen.

Die middag was ik gaan lunchen met een vriendin. Eenmaal naar huis hoosde het. Nog in de stad ging mijn telefoon. Het was Thuiszorg. Ze was een beetje ongerust over mama, waar ze op dat moment was, want mama wilde niet eten. Nu kwam haar warme maaltijd rond twaalf uur en inmiddels was het half vier. Ik vertelde over mijn telefoontje van die ochtend en dat ik even ongerust was geweest, maar dat mama me had verzekerd dat er niets was. Dan is een grote afstand toch lastig. Ik zei ook nog dat haar warme maaltijd nu ook wel koud zou zijn. Daarvoor kreeg ik een excuus, maar ze had echt niet rond één uur kunnen komen vanwege de drukte. Ze vroeg of ik in de buurt was. Nee, ik woon bijna 200 km verder. Ik vroeg of ze mijn zus wilde bellen en gaf haar het telefoonnummer. Mijn zus zou direct gebeld worden, werd gezegd. Vlak nadat ik had opgehangen besefte ik dat mama opgehaald zou worden en dat ik dat vergeten was te melden. Mijn zus zou echter gebeld worden, dus dan zou ze het zelf wel zeggen.

Die avond belde mijn zus. Het ging niet goed met mama. Ze was die avond gebeld door Thuiszorg, die bij mama was. Mama had ’s middags niet goed gegeten en Thuiszorg had mij gesproken. Ja, en ze zou meteen daarna mijn zus bellen. Er was echter besloten om mijn zus niet direct te bellen, want mama had gezegd dat ze ieder ogenblik opgehaald kon worden. Thuiszorg was weg gegaan en zou aan het begin van de avond weer komen. Mama bleek helemaal niet naar mijn zus te gaan. Wat baalde ik van mezelf, ik had namelijk gedacht dat het waar was. Mijn zus gaf me nog een reprimande en zei dat ik mama niet had moeten geloven. Wellicht stom, maar mijn vertrouwen in mama had de overhand genomen die morgen. Mijn man ik besloten om de volgende dag naar mama toe te gaan. Mijn zus zou bij haar blijven die nacht.

De volgende dag bleek dat mama een delier (plotselinge verwardheid) had gehad. Ze was de avond ervoor bij een arts geweest en die ochtend was de huisarts geweest. Hij had het delier geconstateerd en besloten was dat mama een spoed zou krijgen voor een opname. In de middag was het erdoor. Mijn zus en ik zijn naar de instelling gegaan en konden een kamer uitkiezen. Die avond werd ze al opgenomen.

Dat alles is dus vandaag 3 jaar geleden. Op het moment dat ik de Facebook Herinnering zag begon ik te huilen. Wat is ze in 3 jaar hard achteruit gegaan. Ze kan niet goed meer lopen, ze lijdt aan apraxie (zelf geen handelingen meer kunnen verrichten), afasie (haar spraak is in vergevorderd stadium aangetast) en ze is incontinent. Daarnaast lijdt ze nu ook aan epileptische aanvallen. Ik zit binnensmonds te schelden op die kl*te-ziekte. Wat een hel gaat mama door! Had ze dit 5 jaar geleden geweten, dan had ze dit zeker niet gewild. En nu? Nu moet ze de rit uitzitten. Ik hoop dat haar meer lijden bespaard mag blijven. Ik haal mijn momenten nog uit de kleine dingen door bij haar te zijn en samen te lachen. Ik hoop het dus niet voor mij, maar voor haar.

Laat mij vandaag maar even lekker uithuilen. Ik mag vaak genoeg sterk lijken, maar ik heb ook mijn moeilijke momenten. Helemaal op een dag als deze….

Avatar

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X