skip to Main Content
Dyezzie Blogt Over Haar Moeder Met Alzheimer: Samen Zingen

Dyezzie blogt over haar moeder met Alzheimer: Samen Zingen

Afgelopen dagen was ik bij mama. Mama huilt veel, maar op beide dagen was er toch contact en hebben we ook heerlijk gelachen. Hoe verder mama weg raakt, hoe moeilijker ik het vind om Herinneringen Te Maken. Iets wat ik heel belangrijk vind, juist omdat het mezelf kracht geeft. Uit lachen haal ik toch meer goede herinneringen dan uit huilen, maar ik blijf mijn best doen.

Op de eerste dag was tante Josje (mama’s zusje) mee. Mama huilde eerst, maar al snel moest ze lachen. Op haar manier probeert ze ook mee te praten. Mama brabbelt hoofdzakelijk, maar soms zegt ze een woordje. Dat zegt ze dan na. Inmiddels heb ik me er allang bij neergelegd dat ik mama niet begrijp als ze brabbelt. Dit heeft me rust gegeven en tegenwoordig hecht ik waarde aan haar stem en nog meer aan haar lach. Ze keek vroeger graag naar de tv-serie “Allo-Allo”, we deden het samen ook graag na. We hadden veel typetjes die we graag nadeden, zoals Theo en Thea, Juffrouw Jannie (uit Debiteuren Crediteuren), de Gezusters Hamster uit de Fabeltjeskrant en Freek uit de serie Seth en Fiona van Paul de Leeuw. Als ik nu een van hen nadoe dan kan mama lachen. Dan denk ik maar dat lachen stress afneemt.

Niet alleen lachen doet dat. Muziek doet dat ook, dat komt ook steeds in onderzoeken naar voren. De volgende dag was ik er weer. Mama huilde en was niet goed te bereiken. We zaten aan de tafel, waar ook nog andere bewoners zaten. Ik had gevraagd om een kinderboek, dan kon ik voorlezen. Die was er niet, maar er was wel een map met spelletjes. Zo ook, deze hebben wij op het werk ook, een lijst met vragen over liedjes. Vragen als; Wie smeerden de broodjes, Wie zat er in een ton, Wie vaarde er naar Zuid-Laren. Ik stelde in het algemeen een paar vragen en daarna zongen we het liedje. Mama niet, mama huilde. Ik had echter mijn telefoon mee en daar heb ik mijn Spotify ook op met de map Nostalgie. Ik lied een paar liedjes horen van Eddie Christiani. Mama werd iets stiller. Ondertussen keek ik verder en zag ik Edith Piaf met Non, Je Ne Regrette Rien, dat zette ik aan. Ik keek mama aan en begon zachtjes mee te zingen. Er brak een lach door bij mama en op haar manier zong ze mee. Er was weer contact. Goed, dit liedje zong ze vroeger samen met een vriendin. Ze vormden een duo en hadden ook een naam, die ik hier om privacy-redenen niet kan noemen. Ik noemde de naam van de vriendin en mama zei me na. Ze moest zo lachen, heerlijk!

We zijn later naar haar kamer gegaan en hebben daar nog even verder gezongen. De herinnering was weer gemaakt!

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X