skip to Main Content
“Dreigen Werkt. Ik Kan Het Weten…” #mijnverhaal #mantelzorg

“Dreigen werkt. Ik kan het weten…” #mijnverhaal #mantelzorg

Anneke (zonder achternaam, woont in het oosten van het land) heeft een behoorlijk gespannen relatie met haar broer en zus. Toen ze de mantelzorg voor haar vader niet meer in haar eentje aankon, dwong ze haar familie tot overleg. Hoe dat werkte, vertelt ze in dit eerlijke, confronterende verhaal.

Heel lang heb ik me afgevraagd: “hoe krijg ik de hele familie aan tafel”? Want ik werd er gek van om in mijn eentje voor onze vader met alzheimer te mantelzorgen. Mijn broer en zus wonen verder weg, dat is waar. En de volwassen kinderen, met hun eigen gezinnen, die hebben geen tijd (of zin?) om voor opa te zorgen. Een bezoekje op zijn tijd, nou eigenlijk alleen met zijn verjaardag, was het enige wat er vanaf kon. Dus altijd die vraag, bij mij. Hoe krijg ik ze bij elkaar?

En nu heb ik het antwoord. Het is heel gemakkelijk. Je moet als mantelzorger net zo lang wachten tot je er ab-so-luut niet meer tegen kan. Het ploeteren. Het voortdurend gekwetst worden. Je moet gewoon afwachten tot je zelf echt ziek wordt en meerdere weken uitvalt. En dan moeten de anderen aan de bak en merken ze voor het eerst zelf, wat het betekent, het mantelzorgen. En hoeveel tijd het kost, en hoe veel kwaliteit je in je eigen leven kwijt raakt.

Maar dit is wel de slechtste oplossing voor degene die tot dat moment de meeste mantelzorg heeft gedaan.

Misschien werkt het beter als je van te voren aankondigt: “Als we niet bij elkaar komen om samen de situatie te bespreken, dan stop ik met mantelzorgen en dan moeten jullie maar uitzoeken hoe het verder moet.” Want dan is er natuurlijk het gevaar dat de anderen veel tijd – en geld – kwijt gaan zijn aan het mantelzorgen. En dan komen ze meestal heel snel. Want dan gaat het om hun eigen haggie.

Voor veel mantelzorgers is het stellen van zo’n ultimatum heel erg moeilijk. Want je zet je relatie met je familieleden op het spel. Hoewel die eigenlijk al op het spel staat, juist omdat de anderen het zo laten afweten. Want zij leven hun leven door op dezelfde manier als vroeger, zij gaan naar hun werk en doen hun hobby’s, ze hebben plezier en tijd voor vrienden en kennissen.

Dan helpt echt alleen het breekijzer. Als je weet dat je anders alleen maar wordt afgeserveerd met dooddoeners zoals “wat doe je dat toch geweldig” en “waar zouden we zonder jou zijn” – en daarna gewoon weer in de steek wordt gelaten.

Familierelaties die verzuurd zijn door langdurige en eenzijdige mantelzorg kunnen alleen weer goed komen als alle familieleden bij elkaar komen. En dan alle opgebouwde frustraties uit het verleden zónder verwijten op tafel gelegd kunnen worden.

De letterlijke confrontatie komt dan helemaal van zelf. Want een aantal familieleden trekken het helemaal niet – die komen niet opdagen of houden zich afzijdig tijdens het gesprek. Ze hebben er letterlijk geen boodschap aan. Hen kun je afschrijven.

Samen met de anderen, de overgeblevenen, die het wel iets kan schelen hoe het met vader gaat, hoe het met jou gaat, bedenk je een strategie. Iets dat enigzins past. Iets dat beter recht doet aan de moeilijke, belastende mantelzorgsituatie waar jij in zit. Want die taken moeten verdeeld worden. Dat kun jij niet meer in je eentje bolwerken.

En dan blijft hoogstwaarschijnlijk wéér het grootste deel van de mantelzorg op één persoon hangen. Maar het is tenminste allemaal eens serieus besproken. En iedereen weet hoe de verhoudingen liggen. En de mantelzorger krijgt eindelijk de erkenning en het respect van de andere familieleden. Respect waar zij recht op heeft.

Dan is het – tenminste tijdelijk – iets gemakkelijker om weer met dezelfde mantelzorg-last om te gaan. En dan voel je ook weer meer warmte voor degene waar je voor zorgt. Omdat je de kans hebt gehad om eerlijk te zijn, en dat is altijd beter dan dingen tegen heug en meug blijven doen “omdat het zo hoort”.

Anneke wilde haar verhaal alleen anoniem vertellen. Wil je reageren? Dat kan! We sturen alle reacties aan haar door. Wil je zelf een mantelzorg-verhaal delen? Dat kan ook! De mantelzorgelijk-mailbox staat voor je open: info@mantelzorgelijk.nl. Wij zorgen dat je verhaal een plekje krijgt op het grootste Mantelzorg-platform van Nederland.

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Barbara Mounier

is journalist, netwerkbouwer, trainer en vertaler. Zij werkt in Nederland en Duitsland op het gebied van media, politiek en zorg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X