Doe mij maar een flinke bos dor hout

De afgelopen dagen was ik iedere dag buiten bij de instelling waar mijn moeder verblijft. Het mooie weer zorgde ervoor dat we op het terras konden zitten. Met de warmte, het roomijs, de koud beslagen glazen en een muziekje op de achtergrond leek het soms of we op vakantie waren op een tropisch eiland.

Ik negeerde even de zak met was, de te maken afspraken en de formulieren die nog ingevuld moesten worden. Gewoon even genieten van het kleine geluk wat binnen handbereik was. En daar onder de parasol tussen de bloeiende bloembakken schiet ineen de term dor hout weer in mijn hoofd. Ik kijk om me heen en probeer het dorre hout te ontdekken.

De term dor hout komt uit een column van Marianne Zwagerman. Daarin gaf zij aan dat het onzin is om tijdens de Corona-crisis de zwakkeren te beschermen ten koste van de jongeren en de economie. Volgens haar is het normaal dat het dorre hout eerst gekapt wordt. En daarna verder met de verse twijgen in onze maatschappij. Wat zegt dit over het niveau van onze beschaving? Gelukkig kwam er via Twitter een tegenactie met #geendorhout waarbij het dorre hout een gezicht kreeg.

En zo zittend op het terras met al die kwetsbare mensen om me heen probeer ik het dorre hout te vinden. Ben je dor als je niet meer kunt lopen? Of als je boven de 80 bent? Of wanneer je geholpen moet worden met aankleden? Of ben je al dor als je medicijnen slikt? Of als je met trapondersteuning fiets? Ben ik dan ook al dor? Of is gewoon alles dor wat niet jong, hip en aantrekkelijk is?

Ik voel de ergernis in me opkomen. Want de mensen waar ik naar kijk, zie ik vechten voor elke centimeter kwaliteit van leven. Ze zetten door als het tegenzit. Ze geven niet op bij de eerste tegenslag. Ze hebben dit land gemaakt tot wat er nu wordt afgebroken. Onze welvaart rust op hun schouders. En dan zijn zij het dorre hout? Ze hebben meer ervaring, wijsheid en beschaving in hun pink dan dat deze Marianne in haar hele lijf heeft. En als dit de manier is waarop de jonge twijgen om willen gaan met hun eigen voorland, dan wens ik ze veel succes.

Want neem van mij aan dat als je regelmatig een instelling bezoekt waar mensen elke kans aangrijpen om te herstellen, je dan ziet dat het dorre hout buigzamer is dan menig groene twijg. Met meer oog voor elkaar en hun omgeving wordt daar genoten van ieder klein stukje geluk. Dat is waar ik bij wil horen. Dus doe mij maar een flinke bos dor hout, een portie bitterballen en een koude wijn. Dan kan mijn dag niet meer stuk. Zo dat is ook weer van mijn hart!