‘Dochter weigert botweg haar moeder mee naar huis te nemen’

Deze opmerking stond in een Twitter-bericht van een spoed-eisende-hulp-arts van een ziekenhuis. Het bericht ging over een bejaarde dame zonder een opname-indicatie. De afdeling heeft 3 uur rondgebeld en er was nergens plek in de regio om de zorg te bieden. En de dochter weigerde dus botweg om haar moeder mee naar huis te nemen.

Mijn hart draait en ik herinner me onze eigen situatie van vorig jaar. Ook ik was zo’n dochter die ‘botweg’ weigerde om mijn moeder mee te nemen. Er was nergens plek en er waren geen alternatieven. De enige oplossing was dat ik haar mee naar huis moest nemen en de intensieve zorg moest volhouden totdat er ergens plek was.

Ik voel nog steeds hoe ik daar in duizend stukjes uiteenspatte. Hoe machteloos is me voelde, de wanhoop nabij. Nog nooit had ik me zo in de steek gelaten en alleen gevoeld. Er was geen hulp voor ons. Dit kon ik niet volhouden. Dit was een onmenselijke vraag. En daar ter plaatse nam ik een drastisch besluit; ik ging het niet doen en weigerde.

Hard en bitter waren de reacties die ik heb gekregen. ‘Dat doe je je moeder toch niet aan?’ Maar de grens die ik hier stelde had helemaal niets te maken met de liefde voor mijn moeder. Het was de enige manier om onszelf te beschermen tegen het uitgeholde zorgsysteem.

Nu een jaar later lees ik een vergelijkbare actie van een dochter. Het is geen voor de hand liggende actie. Het is ook geen actie die je zomaar even doet. Nee, het water staat je dan al lange tijd aan de lippen. Dan heb je al voor vele dichte deuren gestaan. Niemand doet dit zomaar.

Hoe triest is het dat je vanuit liefdevolle zorg in deze situatie terecht kunt komen. Dat is emotionele druk en chantage tot het bittere eind. Totdat er dochters waren die botweg weigerden. Dat zouden we soms vaker moeten doen. Misschien soms wat eerder.

Ervaringsdeskundige mantelzorger, veranderkundige/organisatieadviseur, moeder en echtgenote. Zorgt al jaren voor moeder en broer. Spreekt en schrijft over vraagstukken in het sociaal domein en mantelzorg. Rode draad is: opsporen, blootleggen, bespreekbaar maken en verbinden. Hiervoor kijkt en luistert ze met een open blik naar alle mensen en zaken die ze tegenkomt. Ze is gedreven om de positie van mantelzorgers te verbeteren en op te komen voor hun belangen. Margreet is tevens bestuurslid van onze stichting, projectleider en de schrijfster van ons MantelzorgManifest.

Dit bericht heeft 2 reacties

  1. het klinkt hard, maar is het niet. Als je met je rug tegen de muur staat, is dit de enige oplossing. Als je je moeder weer thuis had gehaald, verandert er niets, mevr. heeft toch onderdak? Ik begrijp u erg goed, sterkte.

    1. Hallo Grada,
      Dank je wel voor je reactie!
      Het klopt dat er soms geen andere keuze meer is. Het is dan weigeren of verzuipen. En precies wat je zegt, als ze mee naar huis was gegaan dan was er niets opgelost.
      Hartelijke groet,
      Margreet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top