skip to Main Content
Dhr. Alzheimer Sloeg Mij In 1000 Stukken

Dhr. Alzheimer Sloeg Mij In 1000 Stukken

Gisteren was ik bij mama. Goed, toen ik kwam was de afdeling leeg. Ik belde en de buur-afdeling nam aan. Ik vroeg waar ze waren en er bleek een uitje te zijn. Nu zou ik bij mijn vriendin Liza logeren en als ik daar heen zou lopen zou ik langs de locatie lopen, dus ik zou daar wel naar binnen schieten. Echter op het moment dat ik weg wilde kwamen de eersten binnen. Ik hing snel mijn jack weer op. Mijn jack valt op en ik was benieuwd of mama die zou herkennen, dus ik stond om de hoek. De anderen hadden me wel gezien, maar mama nog niet. Van begeleiding stond Claire achter haar rolstoel, maar die zag me en zei nog niets. Javier, ook van de begeleiding stond er ook en wilde toch helpen richting mij en vroeg haar mee te komen. Ze deed even moeilijk en ik keek haar aan en zei, “Nee hoor, niet met vreemde mannen meelopen, dat kan niet!” Ze keek me aan en vroeg, “Nee he, dat kan niet?” We hadden nog oogcontact en ik herhaalde, “Nee echt niet, niet met vreemde me mannen mee lopen!” Pas toen zag ze het en kwam ze half lachend naar voren, “Ach joh gek, nu zie ik het!” Haar gezicht lachte en ik kreeg een dikke kus. Zo lief, zo mooi!

Toch slaat mama’s humeur door de Alzheimer snel om. Het kan goed zijn en 3 seconden later is ze intens verdrietig of boos. Zo ook gisteren. Het gebeurde wel langzaam aan. Maar oh…. als ik er nu aan terugdenk breek ik weer. Ik schrijf het wel, want ik moet het delen, het moet eruit.
We stonden in de huiskamer en ze wilde daar weg. Het was nog druk, want er waren allemaal mensen van de verzorging zodat het 1 op 1 was geweest voor het uitje, ook ivm rolstoelen. Mama zei tegen mij, “Ik wil naar huis.” Nu heb ik in een verleden in de GGZ gewerkt bij de receptie en wat ik daar deed was met cliënten meepraten als ze ver weg waren. Waarom? Om duidelijkheid in de situatie te krijgen, om hun vertrouwen te behouden of om agressie te voorkomen. Dus ik vroeg aan mama, “Hoe bedoel je?”, in de hoop te weten te komen wat ze met thuis bedoelde.
Mama is een kop kleiner dan ik en stond voor me. Ze keek me met haar grote ogen aan, en als een klein meisje die ontzettend moe is zei ze me, “Ik wil gewoon naar Mem toe!” Mem is Fries voor Mama. Ze zei het. Zij is mijn mijn moeder, maar nu leek ik haar oude zuster. Ik schrok me werkelijk kapot en voelde alles in me in 1000 stukken breken. Ik keek haar aan en zei, “Moment”, en ik liep door naar de begeleiding en vroeg wat ik moest. Ik schoot daar echter vol. De begeleiding zei niet te noemen dat mama’s moeder was overleden, maar me om te draaien en met mama mee te lopen. Dat deed ik en mama kwam naar me toe. Ze schoof haar hand in de mijne en de andere begeleiders stonden er nog en ik brak. Gelukkig vroeg niemand iets en konden we doorlopen. Toch waren mijn tranen niet ongezien en mama huilde mee.

Dit is ook Alzheimer. Zo’n drie weken terug hing ze aan mijn vader. Die leek nu weg. Ze wil haar moeder. De schat. Ze zit zo gevangen in haar lijf. Het kan zo moeilijk zijn…. En als kind moet je van goede huize komen, om zoiets te doorstaan. Ik ben een mens en ik handel zoals ik gedaan heb.

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Dyezzie Engel

Mijn naam is Franka, maar ik blog onder de naam Dyezzie. Sinds 2014 blog ik over persoonlijke zaken op www.dyezzie.nl. Sinds 2013 weten we dat mijn moeder Alzheimer heeft. Pas sinds eind 2015 blog ik ook hierover met haar goedkeuring. Hierin schrijf ik wat er allemaal gebeurt met haar, maar ook hoe het voor mij is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X