Dementiepraatjes: “Wie heeft mijn horloge?”

Een paar weken terug is papa gevallen in de keuken. Daarbij heeft hij zijn linkerpols bezeerd. We zijn er mee naar de huisdokter en het ziekenhuis geweest, om een foto van zijn arm te laten maken. Die wees niets uit dus we werden weer naar huis gestuurd.  Advies: Rustig aan, paracetamol en horloge van zijn pols halen. Nou kunnen wij die paracetamol natuurlijk wel voor hem regelen. Die rust en het horloge is helaas andere koek.

Papa heeft denk ik al 50 jaar hetzelfde gouden Seiko horloge. Als ik er over nadenk, heb ik hem eigenlijk nooit zonder gezien. Maar omdat zijn pols toch wel heel vervelend aanvoelde, vond hij het prima dat ik hem – na het nemen van de foto – om zijn rechterpols deed. Dat liever dan dat ik hem in mijn tas deed. Dat vertrouwde hij niet. Maar in de auto – terug naar huis – was hij al weer vergeten waar het horloge was. Hij zat maar aan zijn linkerpols te frummelen en was behoorlijk onrustig:

“Mallijn, heb jij mijn horloge?”

“Nee, die zit om je andere pols.”

“Oh godzijdank, ik kan niet zonder dat ding”

Twee tellen later: “Jezus, mijn horloge is weg, Mallijn!”

“Nee pap, die hebben we toch om je rechter pols gedaan?”

Papa is opgelucht maar helaas is dat van korte duur..

“Stop, stop!!” gilt hij, als we bij hem de straat inrijden “Mijn horloge ligt nog in het ziekenhuis!”

Ik overtuig hem, breng hem zijn huis in, geef hem wat te eten, te drinken, twee paracetamolletjes en installeer hem lekker met een kussentje onder zijn linkerarm op de bank, voor de tv. Nog voor ik denk dat hij het zo wel even kan uithouden, springt hij op.

“NEEEEEEE! Wie heeft mijn horloge??”

Weer kalmeer ik. Weer is papa opgelucht dat zijn horloge om zijn andere pols zit. (en niet om die van mij) Weer zit hij lekker rustig voor de tv. Ik ga maar snel naar huis want ik moet nog even eten, voor mijn avonddienst begint. Ik bel papa op mijn werk, voor ik begin:

“Mallijn, ik loop al een uur te zoeken. Ik had toch altijd een horloge? Het is weg”

“Heb je al aan je andere pols gekeken?”

Papa opgelucht. Probleem opgelost. Althans dat denk ik. Als ik een uurtje later op mijn telefoon kijk zie ik een bericht van mijn nichtje Jessie…