Dementiepraatjes: “Moet ik komedie spelen?”

Vorige week zaten we in het programma Onvergetelijke Herinneringen. Een fantastische ervaring voor papa en voor ons. Met recht een onvergetelijke herinnering. De aanloop naar de live uitzending had echter nog al wat voeten in de aarde. Papa vindt zichzelf namelijk helemaal niet ziek, laat staan dat hij dementie heeft. Toen in september een medewerkster van Alzheimer Nederland en een cameraploeg van Tin Can langs zou komen  om opnames te maken was hij in eerste instantie nogal onverschillig. Wat moest hij nou in zo’n programma?

“ Mallijn, ik doe het voor jou.”

“Maar toch ook voor iedereen die deze rotziekte kan krijgen, pap?”

“Ja het is wel een rotziekte, hè?”

“Ja zeker, dat weten wij nu uit ervaring.”

Papa is stil en zit te prakkiseren.. Dat duurt een minuutje.

“Moet ik dan komedie spelen?”

“Wat bedoel je met komedie?”

“Nou moet ik dan doen alsof ?”

“Nee, doe gewoon zoals jezelf.”

“Mezelf? Daar hebben ze niks aan.”

“Hoezo, je kunt een ziekte toch niet spelen?”

“Mallijn, kijk nou eens goed naar me. Ik mankeer helemaal niks. Ok, ik vergeet wel eens wat maar dat komt door mijn leeftijd.”

Ik hou wijselijk mijn mond en we praten even over andere dingen. Voor ik weg ga begin ik weer over het programma.

” Ok pap, morgen komt er dus een camera ploeg om opnames te maken voor een tv programma. Ik ben er rond 13 uur.”

“Een tv programma? Wat bedoel je. Ik weet van niks. Niemand verteld mij ooit wat!”

Ik weet zeker dat hij nu geen komedie speelt ;)