skip to Main Content
De Wereld Van Meneer Alzheimer: Vakantie? Ben Ik Weggeweest Dan…

De wereld van meneer Alzheimer: Vakantie? Ben ik weggeweest dan…

We zijn inmiddels al weer 3 weken thuis van onze reis naar Noorwegen. Een supervakantie hebben we gehad. We hebben gedaan wat we wilden doen (voor degenen die Noorwegen kennen, we hebben de Preikestolen-hike gedaan) maar vooral genoten van de rust en de ruimte van dit fantastische land.
En hoewel we op vakantie waren, heb ik toch elke dag het zorgdossier wel gelezen. Dat valt niet altijd mee als je ver weg zit en soms lees je dingen die je eigenlijk liever niet wilt weten als je niet even snel langs kunt lopen. Waarom kijk je dan, zal menigeen zich afvragen? Tja, dat heb ik me ook wel afgevraagd hoor, maar op de ene of andere manier kon ik het gewoon niet zomaar naast me neerleggen. En nu was het niet zo dat ik 24/7 dacht aan hoe het nu met mam zou gaan, maar ik wilde toch wel zeker één moment per dag stil staan bij mams.

En dan is daar het moment waarop je na ruim 2 weken weer de buurtkamer binnenstapt. Hoe zal ze reageren? Herkent ze me nog? Wordt ze boos of verdrietig? Mams zit met een medebewoonster aan de eettafel en als ze me ziet verschijnt er een grote glimlach op haar gezicht. Ik geef haar een dikke kus en een knuffel. Ze is opgewekt en dat valt ook de verzorging op. Ze was wat nukkig de laatste dagen, maar men kon er niet achter komen waar dat aan lag. Mam kon ook niet aangeven waardoor dat kwam. Maakt ook niet uit, we leven in het nu en nu is ze vrolijk en opgeruimd.

Ik bekijk samen met haar het boekje wat ik tijdens onze vakantie heb gemaakt, de foto’s vindt ze leuk om te zien. En zowaar herkent ze ons op de foto’s. “Dat ben jij”, zegt ze “met je man…” Ik zie haar denken maar zijn naam komt niet naar voren. “Met Wim” zeg ik en mams knikt. Het hele gegeven dat ik op vakantie ben geweest en ruim twee weken niet langs ben geweest, lijkt niet tot haar door te dringen. Misschien is dat ook maar beter.

Mam is zo gezellig bezig dat ik ter plekke besluit om te blijven bij de middagmaaltijd. Mam heeft al langere tijd problemen met eten, weet niet meer zo goed hoe dat allemaal moet, dus wat hulp is welkom. De maaltijd verloopt rustig, mam eet niet veel maar het toetje gaat er zoals altijd weer prima in. Ze heeft weer wat binnen, dat is altijd fijn. Heel eerlijk, veel verbruikt ze ook niet. Mams dagen worden vooral zittend ingevuld.

Na de maaltijd neem ik afscheid, we knuffelen en geven elkaar een kus. Als ik langs fiets, zwaait mam naar me. Dag mam, we zijn er weer!

 

 

Avatar

Angelique Bangert

Mantelzorger voor onze moeder die na haar herseninfarct in 2010 problemen kreeg met haar geheugen. Pas in 2016 kreeg zij de diagnose vasculaire dementie/ziekte van Alzheimer. Sinds 2017 woont zij in een kleinschalig woonzorgcentrum bij mij op het dorp.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X