De onrust weer terug..

Vrijdagochtend krijg ik bericht vanuit de werkplaats dat mijn echtgenoot zojuist een epileptische aanval heeft gehad.

Dat is toch altijd even schrikken, vooral omdat het een tijdje rustig was en je haast gaat denken dat hij er vanaf is, wat natuurlijk niet zo is.

Ik hoor daarna van de zorg dat hij er voor zijn bezoek aan de werkplaats ook al eentje had gehad, dus dat zijn er dan twee in een paar uur tijd geweest.

Hier schrik ik helemaal van, vooral omdat ik daarna van hem zelf hoor dat hij ook hoofdpijn had en misselijk was geweest.

Het doet mij gelijk denken aan de dag dat hij zijn grote hersenbloeding had gekregen, nu bijna 3 jaar geleden.

Toen had hij ook twee epileptische aanvallen gehad, vrij dicht op elkaar, en dan nu die hoofdpijn en misselijkheid erbij: pfff. Alle alarmbellen gaan even rinkelen, en ik spreek mijn bezorgdheid ook uit richting de zorg, die dat wel begrijpen als ik het uitleg.

Ik moet ook echt afleren om te iets te zeggen in de richting van in “rustiger vaarwater verkeren”, want dat wordt gelijk afgestraft, blijkbaar.

Toevallig hadden wij in de middag afgesproken met een oud collega van mijn echtgenoot en diens vrouw.

Het is even de vraag of dat nu door kan gaan, want mijn echtgenoot is moe.

We hebben nog ongeveer anderhalf uur de tijd om dat aan te zien.

Ik informeer de oud collega dat ik pas kan zeggen of onze afspraak door kan gaan als ik mijn echtgenoot heb gezien, dus het wordt “last minute” definitief.

Ze hebben er alle begrip voor als de afspraak niet door kan gaan, maar ik wil die niet op voorhand afzeggen, ook omdat de afspraak al lang gepland stond en we elkaar al een tijd niet meer hebben gezien.

Als ik bij mijn echtgenoot kom, maakt hij een redelijke indruk, en hij zegt zelf gelijk dat geen twintig paarden hem tegen zullen houden om zijn oud collega en diens vrouw te zien.

Ik informeer oud collega dat onze afspraak door kan gaan.

We hebben toch een leuke middag met elkaar.

Als we later weer terugkomen op zijn kamer, slaat de vermoeidheid toe, maar dat is logisch want nu “mag” het.

Dinsdag geeft hij aan de dag ervoor gestopt te zijn met roken.

Huhh? Hij vertelt te balen van zijn eigen rookgedrag, want hij wilde er destijds toch niet voor niks mee stoppen.

Ik zeg dan tegen hem dat ik er hetzelfde over dacht, maar dat ik dat niet had willen zeggen.

De overgebleven sigaretten had hij weggegeven aan zijn rookmaatje, dus zijn voornemen is echt serieus.

Ik heb respect voor hem, en dat zeg ik ook.

Vrijdag zullen we samen mijn zus bezoeken in het ziekenhuis.

Ik vertel hem de laatste stand van zaken, dat er helaas niet veel positieve ontwikkelingen zijn.

Hij schrikt en reageert er emotioneel op, met tranen, en ik troost hem.

’s Avonds belt hij mij op en zegt dat hij een verhaal heeft, maar dat hij dat vertelt als we elkaar weer zien.

Pffff. Vindt hij dit leuk of zo? Misschien ben ik ook wel “de nieuwsgierige vrouw” die dan niet kan wachten en alles wil weten?

Ik vraag hem een tipje van de sluier op te lichten, voor mijn gemoedsrust, en normaal gesproken krijg ik dan toch nul op rekest, maar nu zegt hij welwillend dat het een verhaal over het roken betreft.

“Het roken? Ben je weer begonnen?”, vraag ik hem.

“Nee, natuurlijk niet!”, reageert hij daarop.

“Je maakt het wel spannend, hoor”, zeg ik dan tegen hem.

“Het valt allemaal wel mee, hoor”, zegt hij dan. “Zo veel bijzonders is het ook weer niet”.

“Als het dan allemaal niet zo bijzonder is, waarom vertel je het dan nu niet gewoon via de telefoon”, probeer ik hem over te halen.

Maar nee, dat wordt een te lang verhaal, volgens hem.

Dat we dan nu een heel kort telefoongesprek hebben, brengt hem niet op andere gedachten..

Wordt vervolgd dus..

Op het moment dat ik dit blog wil afsluiten, belt mijn echtgenoot.

Ik stip ook het “rookverhaal” nog even aan, en dan zegt hij dat hij het aanbod had gekregen van een “halve” sigaret, van zijn rookmaatje, maar dat hij dat heeft afgeslagen.

Dit was dus het lange verhaal over het roken: in één zinnetje klaar.

Ik vermoed dat hij hiervoor inspiratie haalt uit de wekelijkse “boekenclub”, waar “verhalen” worden voorgelezen, zoals hij zegt, maar dat zijn dan hoofdstukken uit boeken, weet ik inmiddels.

Op deze manier vertelt hij mij dus ook “verhalen”..? Die vervolgd worden…

Het houdt wel de spanning erin..