‘De nacht is mijn vijand geworden’

De nacht is mijn vijand geworden. Zodra het huis stil is en de wereld tot rust komt, begint mijn hoofd te malen. Mijn kind – mijn alles – wordt steeds zieker, en ik kan niets doen om dat te stoppen.

Ik lig in bed en luister naar zijn ademhaling, bang dat er een moment komt waarop die anders klinkt. Ik draai me om, probeer te slapen, maar de gedachten laten me niet los. Hoeveel tijd hebben we nog? Doe ik genoeg? Ben ik sterk genoeg voor wat nog komt?

Overdag ben ik de rots die alles regelt: afspraken, medicatie, een glimlach op mijn gezicht voor hem, voor de buitenwereld. Maar ’s nachts valt dat masker af, en blijven alleen de rauwe zorgen over.

Soms sta ik op en kijk ik bij hem. Ik leg mijn hand op zijn voorhoofd, voel zijn warmte, hoor zijn ademhaling. Even fluister ik: “Ik ben er, altijd.” Misschien hoort hij me, misschien niet. Maar ik hoop dat hij weet dat ik voor hem zal waken – in elke nacht die we nog samen hebben…

Miranda M