De kracht van openheid
Er wordt met regelmaat verteld en geschreven over de eventuele gevolgen van mantelzorg hier op het platform. Een bewuste keuze en om verscheidende redenen, ten eerste om jou als mantelzorger te beschermen. We hopen je zo voldoende te kunnen adviseren en ondersteuning te bieden door ook met eventuele oplossingen te komen. Dat het voor jou in je mantelzorgen allemaal net iets gemakkelijker mag maken.
Oud zeer..
Hoe noodzakelijk dit is besef ik mij maar al te goed, ikzelf ben nu bijna twee jaar verder zonder mantelzorg maar wordt zo nu en dan nog geconfronteerd met de gevolgen van jarenlang mantelzorgen. Het heeft meer impact gehad dan ik zelf eigenlijk gedacht had, ik merk dat als ik hierover met iemand in gesprek ben geweest. Dan slaap ik onrustig en komt “oud zeer” in dromen naar boven.
Nu weet ik dat dromen een natuurlijke manier zijn waarop ons onderbewuste omgaat met emoties, vooral na het verlies van een dierbare. En dat waren er voor mij drie binnen één jaar waar ik zorg voor had gehad. En dan niet te vergeten mijn mams waar ik niet eens goed voor heb kunnen rouwen omdat de zorg voor mijn vader door moest gaan. Dat is toch eigenlijk ook niet te behappen?
Onbegrip
Heel af en toe ben ik bij vlagen nog wat moe en (te) snel geïrriteerd maar zo gek is dat achteraf gezien niet. Toch voel ik nog onbegrip vanuit mijn sociale kring, ze vinden het raar dat je nu nog wel eens een uitnodiging afslaat omdat je te moe bent en liever lekker thuis wilt zitten om je ding te doen. Of de vraag waarom ik niet weer meer uren ga werken nu het toch weer mogelijk is?
Nu hoop ik wel dat je niet denkt dat het alleen maar ellendig voor me is geweest in al die jaren, gelukkig niet. Maar achteraf gezien had ik, met de wetenschap van nu, het wel anders aangepakt. Ik zou niet gaan zitten wachten totdat iemand spontaan hulp aan zou bieden, ik zou erom vragen wanneer het nodig zou zijn. Ik had dan eerder mijn mond opengetrokken in plaats van altijd maar de lieve vrede te willen bewaren.
Erkenning van mantelzorg
Mantelzorg is meer dan alleen fysieke zorg bieden. Het is de constante mentale belasting, de zorgen die je mee naar bed neemt, en het gevoel dat je altijd ‘aan’ moet staan. Jullie herkennen dat als geen ander, toch? Als mantelzorger draag je zoveel op je schouders, vaak zonder dat iemand het echt ziet. Maar door open te zijn over onze ervaringen, kunnen we elkaar ondersteunen en die “buitenwereld” laten zien wat voor velen realiteit is in mantelzorgen.
Ik zou jullie dan ook graag willen aanmoedigen om ook je mantelzorg te delen, doe mee in de serie van “24 uur uit mijn leven als mantelzorger” Je hoeft er geen schrijftalent voor te zijn, gewoon vanuit je eigen gevoel zo ben ik ook begonnen. De kracht zit hem in jouw verhaal, juist in die kwetsbaarheid, daar geloof ik echt in.
Laten we met elkaar ervoor zorgen dat het besef er komt dat mantelzorg zoveel meer is dan naar elkaar omkijken…
Meer lezen
Dag Jolanda,
Ik ben van nature een binnenvetter maar heb dat altijd als erg lastig ondervonden. Zou je kunnen denken…..”van doe het dan niet”. Het zit of liever gezegd , zat in mijn systeem en kwam daar niet uit.
Ik ben er achter gekomen, met veel vallen en opstaan, dat je beter kunt gaan praten en zeggen wat je dwars zit of op wilt lossen. Klinkt raar misschien maar ik ben daar best wel een tijd mee bezig geweest omdat ik een ander niet tot last wilde zijn. Nee ,verzuipen in je problemen is beter. NOT.
Ga praten als het kan of als het je oplucht. Er zullen altijd wel mensen zijn die het niet willen horen of weg kijken. Jammer dan, laat ze maar gaan.
Ik heb geluk dat ik alles nog kan bespreken met mijn vrouw en als er wederzijds begrip is wordt het al een stuk gemakkelijker. Ik wilde haar er ook nooit mee belasten tot dat ik merkte dat ik zelf in de problemen kwam, mentaal en fysiek. Hoe moeilijk ook, probeer het. Nee heb je en ja kun je krijgen.
Ik ben niet genoodzaakt de hele dag voor haar te zorgen maar we weten dat dat er wel aan staat te komen. Met haar COPD weet je het nooit. Kan jaren nog door sudderen maar een griepje kan haar al fataal worden. Bij elke verkoudheid of iets in die geest komt gelijk de vraag of het goed zal af lopen.
In die zin ben ik er, nee wij samen, wel de hele dag me bezig en neem je ook mee naar bed en wordt er mee wakker.
Wat mij ook helpt, en gelukkig kan dat nog, dat ik meer momenten voor mezelf neem. Binnenshuis maar ook daar buiten en ga een dag weg.
Dit heb ik alleen maar bereikt door mij open te stellen naar elkaar en ook daar buiten en kan dit alleen maar aanraden aan een ieder die het lezen wil.
Ik weet dat dit niet voor iedereen zal lukken en wil die mensen er ook niet mee kwetsen. Ik wens vooral die mensen toch het allerbeste en sterkte die nodig is als mantelzorger, in welke vorm dan ook.
Groeten,
Hill