Dat ene woord dat jouw mantelzorg ervaring kan veranderen

Als mantelzorgers voor een familielid kan het voelen alsof we meer verliezen dan winnen in ons leven. Onze dierbare verliest zijn gezondheid en onafhankelijkheid, en wij kunnen onze tijd, identiteit, geduld en zelfs onze carrière verliezen. Verandering en verlies worden vaste constanten in ons leven als mantelzorger.

Een van de meest voorkomende klachten van verandering onder mantelzorgers is het gevoel van isolement. Waar tijd ons meest waardevolle goed is en stress onze nieuwste en ongevraagde beste vriend, is ruimte maken voor steun die we nodig hebben vaak een van de eerste dingen die we laten schieten. We hebben het gewoon te druk, en als we het niet druk hebben, zijn we gewoon te moe om ons bezig te houden met dingen waar we ooit enthousiast over waren.

Daar komt nog bij dat onze vrienden soms minder vaak bellen, of ervan uitgaan dat we het waarschijnlijk te druk hebben om naar het feest te gaan en de uitnodiging dus nooit verstuurd wordt, of dat we gewoon de energie niet kunnen opbrengen om naar de boekenclub te gaan omdat we die dag dan nóg een ding moeten doen. En soms zijn wij het die ons terugtrekken van de vriend die vrolijk over onze terminaal zieke partner of ouder blijft zeggen:”Hij wordt wel weer beter, ik weet het gewoon zeker!” Dat soort fantasie helpt ons al helemaal niet.

Dit alles is reden genoeg om een tijdje ‘opgeruimd staat netjes’ te zeggen, als het om andere mensen gaat. Waarom zou je plannen maken die je misschien moet afzeggen, feestjes bijwonen die je misschien halverwege moet verlaten, of erger nog, waarvoor je van de bank af moet komen en je haar moet doen om erbij te zijn? Ik geef je toestemming om ’tot ziens’ te zeggen tegen dat alles. Maar als je daar tot ziens tegen zegt, vraag ik je om tegelijkertijd hallo te zeggen. “Hallo” tegen een nieuw persoon. Iemand zoals jij, iemand die ook mantelzorger is. Waarom?

Je ervaring delen met iemand anders die jouw taal spreekt en geen vertaling nodig heeft, is een krachtige manier van steun. Als je deze maand maar één ding voor jezelf doet, zou ik erop aandringen dat dat ene ding is dat je een nieuwe vriend(in) in de zorg zoekt.

Waar vind je die nieuwe BFF? Probeer eens om over je gevoelens heen te stappen en een bijeenkomst van een plaatselijke steungroep voor mantelzorgers bij te wonen. Misschien zijn er mensen die lid zijn van een zorgwebsite die je bezoekt (zoals deze!) die je een e-mail kunt sturen en jezelf kunt voorstellen. Je kunt ook doen wat ik deed op een van de meest niet karakteristieke momenten van mijn introverte leven…

Toen mijn vader op de dementie afdeling van een verzorgingshuis woonde, kende ik niemand die een ouder in dezelfde omgeving had. Ik voelde me als een ontdekkingsreiziger zonder kaart. De pijn die ik voelde, elke dag dat ik de achteruitgang in hem zag, was op sommige momenten ondraaglijk. Toen ik hem dagelijks bezocht, zag ik twee andere dochters die mij regelmatig passeerden in de gangen, maar we gaven elkaar nooit meer dan een beleefd knikje. Tot op een dag mijn zorgervaring voorgoed en ten goede veranderde.

Mijn vader was een van de twee mannen die op die afdeling verbleven. De dochter van de andere man was een van de vrouwen die ik bijna elke keer zag als ik mijn vader bezocht. Zij en ik hadden elkaar vaak gedag geknikt.

Op een middag in de herfst, toen ik na mijn bezoek het pand verliet, liep deze dochter ongeveer 100 meter voor me. Zonder na te denken over wat ik zou gaan doen, sprintte ik vooruit om haar in te halen. Ik stelde me voor en besefte al gauw dat ik in gesprek was met een van de liefste mensen die ik ooit zou ontmoeten. Ze flapte haar problemen eruit. Ik knikte en reageerde met veel “Ja! Ik ook!” En voordat we de parkeerplaats verlieten hadden we e-mailadressen uitgewisseld en een lunch gepland met een andere dochter wiens moeder ook op de afdeling woonde.

Die lunch met twee vreemden vond plaats een jaar voordat mijn vader stierf. Tot op de dag van vandaag, vijf jaar later, zijn wij drieën, nu voormalig mantelzorgers, nog steeds vrienden. Het unieke is dat we elk in een ander decennium zijn geboren, maar de ervaring van de zorg maakte onze verschillende leeftijden irrelevant. Na het bezoek aan onze ouders gingen we urenlang stiekem lunchen in het restaurant om onze verhalen en laatste zorgkwesties met elkaar te delen. We keken naar onze respectievelijke ouders en brachten verslag uit over alles dat ons zorgen baarde. We vulden elkaars e-mailboxen met grappige verhalen en updates. We maakten proactieve uitstapjes naar de verpleeghuizen waar we onze ouders uiteindelijk zouden moeten laten opnemen, na de onvermijdelijke achteruitgang van hun gezondheid.

We brachten onze families samen en vierden samen kerst op de afdeling, het jaar dat onze ouders niet in staat waren om te reizen. We waren er bij de begrafenissen met veel chocolade, bloemen en emotionele steun. En we waren, en zijn er nog steeds, om een luisterend oor te bieden voor de unieke gevoelens die opkomen na de zorg.

De uitdrukking ‘Ik weet niet wat ik zonder jullie had gemoeten” is voor mij nog nooit zo waar geweest, als ik aan mijn mantelzorgvrienden denk.

Mantelzorg en de mensen die je ontmoet veranderen je leven op de meest onverwachte manieren. Waarom ga jij er vandaag niet op uit om een van deze mensen te ontmoeten? Het enige dat je nodig hebt, is het woord “Hallo!”

Door C. Kavanaugh