skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger – Vetmesten

Dagboek van een mantelzorger – Vetmesten

Ik ben doodmoe van de opruim reis naar het vaderland. Het lijkt wel of ik er niet tegenop kan slapen. Vandaag toch maar naar papa. Ik heb hem zóveel te vertellen maar weet dat het geen zin heeft. Hij loopt in de gang en reageert op mijn roep. “Hallo en ga je mee?” Ik zie niemand dus neem hem mee naar beneden.
Bestel een taartje en een tosti. Broerlief die het lukt om papa iedere week mee te nemen voor een Turkse lunch had vertelt dat het steeds slechter gaat met eten en drinken. Ik zie het aan papa aan zijn uitstekende botten. Ik knuffel hem en masseer hem wat en schrik van wat ik voel. Ik geniet van zijn eetlust. Rustig maar gestaag eet hij alles op. Hij zegt weinig, geeft mij een stukje tosti “bu senin” “dit is voor jou”❤️Ik zeg dat ik bij mijn oom was: geen reactie, ik laat foto’s zien, hij trekt zijn schouders omhoog🤷🏼‍♂️

Ik maak een paar leuke foto’s en lopen terug. Hij maakt grapjes onderweg naar de lift.
Ik knip zijn vieze nagels en was zijn handen. “Ga nou maar” zegt hij en dat doe ik dan ook maar. Mijn verhalen over Turkije in mijn hart en mijn hoofd. Je moest eens weten papa.😓

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X