Dagboek van een mantelzorger – Vaderdag in pyjama

Met manlief terug van weekendje Parijs. Ik vertrek gelijk naar papa en sla het eten over. Doe een paar appeltjes en amandelen in mijn rugzak en ga. De lieve vrijwilliger zegt dat ze net met papa bezig zijn. De verzorgers hebben hem net verschoond, hij zat onder het poep. “Kijk wie er is?” Hij kijkt nors voor zich uit en is op een paar korte opmerkingen na stil en rustig. Ik schil een appel, doe wat muziek aan. Hij blijft rustig op de bank zitten. Ik maak de aangekoekte poep van zijn fauteuil schoon. En doe hem sokken aan. Zijn benen zijn dunnetjes, alles is dunnetjes. Behalve de plek waar zijn luier zit. De nachtluier is blijkbaar dik.

Ik neem hem mee maar beneden om even door de gang te wandelen maar de deuren daarheen zijn geblokkeerd, dus we gaan weer terug naar boven met de lift. Ik ververs het water van de mooie bloemen op tafel en snij ze schuin af. Hij slaat me gade en brabbelt wat. Zou hij denken aan onze vroegere momenten in de keuken? Toen we samen zijn beroemde opa soep maakten? Hij gaat in de gang zitten en ik wil zijn hand kussen zoals Turkse kinderen dat bij hun (groot)ouders doen. Na enige aarzeling staat hij dat toe. “Dag papa, welterusten”.

Op facebook lees ik berichten van mensen die hun papa missen. Ik mis papa al jaren. Het is heel raar om iemand te bezoeken die jij/je niet meer herkent.
#babam #alzheimer #hijisniethierhijisnietdaar