skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Stil Met Blauw Oog

Dagboek van een mantelzorger: Stil met blauw oog

Na een drukke week eindelijk tijd voor papam (mijn papa|babam, ik vind het wel een leuk nieuw woord). Ze zitten vrolijk op een rij voor Andre Rieu. Ik zeg “goedemiddag” als ik de woonkamer in loop, ook naar de zusters die druk in gesprek zijn. Ik schrik als ik papa’s gezicht zie maar blijf rustig. “Wat is er gebeurd papa?” De zusters schrikken ook, ze hadden het niet gezien-nog. De dienstdoende zuster schrikt heel erg, legt uit en maakt er gelijk een foto van om het naar de dokter te sturen. Protocollen he? Heel belangrijk. Ik zeg dat ik even naar zijn kamer ga. Ik moet even stoom uitblazen maar heb niet het fit om boos te worden. Ik leg zijn kleren in zijn kast en loop rustig terug. Ik ga er wel iets van zeggen. “Sorry hoor maar KIJKEN jullie wel naar hem?” Ze vinden het zelf ook heel vervelend. De zuster die net met haar dienst gaat beginnen vraag ik of ze mij wil helpen met papa een schone broek aan te doen want ik wil hem meenemen naar huis. Ze legt uit dat er emotionele dingen zijn gebeurd in het huis en dat sommige verzorgers het moeilijk hebben. Ze zijn (nog steeds) met te weinig. Ik vind het ook vervelend maar ben benieuwd wat er is gebeurd. Papa is rustig en reageert niet op onze vragen.
Hij reageert beter op de zusters dan op mij. Oh boy, ik ben benieuwd of ik hem in de auto krijg in deze wind en regen.
Bij het weggaan loop ik even langs de verdrietige zuster en zeg dat zij er ook niks aan kan doen. Ze bedankt me. Ik ben in een fase gekomen dat ik niet eens meer boos op deze dames kan worden. Ze doen hun best. Onder debiele omstandigheden……..
Papa stapt moeilijk in de auto, maar t lukt! Uitstappen voor onze deur doet hij niet dus ik roep manlief. Hij eet de hele tijd als hij bij ons is, appeltje, nootjes, koekjes…. ik knip zijn nagels (beetje protest) en poets zijn schoenen waar etensresten en god weet wat nog meer op zit. Bij het weggaan stoeit hij even met Timur. Hij vraagt buiten plots “üsüdünmü?” Heb je het koud? Hij blijft me verbazen. De laatste tijd is papa niet leuk tegen mij, nukkig, zou hij voelen dat ik steeds meer afstand heb genomen? Tegen de zusters en mijn man en kids is hij liever. Ach, hou toch van jou papa💜

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X