skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Schuldgevoel

Dagboek van een mantelzorger: schuldgevoel

Hele week niet bij papa geweest. Dus vanavond snel even langs na het eten. De hele dag scheen de zon maar ik kon me niet losrukken van mijn beeldscherm en moest veel mensen bellen.

Met een schuldgevoel pak ik walnoten, een stuk meloen, mandarijnen en een tijdschrift in en ook mijn haakwerkje in want veel praten doet papa niet meer.

Immuun
Ik kom uit de lift en hij staat in de gang voor het raam. “Waar was je?” vraagt hij mij redelijk opgewekt. En ik zie grote vlekken op zijn broek en overhemd. Maar weet je? Het doet me niet meer zoveel. Een fractie baal ik maar ik denk laat maar gaan. Focus op gezelligheid.

We gaan aan tafel zitten en hij smult van alles wat ik heb meegenomen. Hij is erg afwezig en brabbelt soms wat. Als alles op is gaat hij een rondje lopen. Het is goed zo. Morgen kom ik weer langs met vrienden uit Roosendaal. Ik hoop dat hij er dan netjes uit zal zien.

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X