Dagboek van een mantelzorger – Gevangen achter plastic

Gisteren was ik voor de tweede keer bij papa. Hij zag er vrolijk en fragiel uit. Lopen ging moeilijk,  maar de börek ging er weer goed in. De jonge verzorgster die ik voor het eerst zag vertelde dat ze er sinds januari werkt en dat de bewoners op papa’s afdeling er niet veel van meekrijgen. Na het overlijden van papa’s buurman noemt de buurvrouw papa “Jan” en moedigt hem aan om te eten😌. Ook vertelde ze dat ze duidelijk merken dat hij de salade en olijven enzo heel lekker vindt en graag opeet. Daar gaan we dus vrolijk mee door. Ik heb nog steeds niet het idee dat papa veel last heeft van deze situatie. Hij zit in zijn eigen wereld en ziet er content uit.
Ik moest wel slikken iedere keer als zij papa een aai gaf. Ik kon alleen maar achter het plastic hen gadeslaan. En ‘s nachts slaap ik heel slecht als de beelden door mijn hoofd gaan en ik me afvraag wanneer en of ik weer door het bos 🌳 zal kunnen wandelen met papa.
#alzheimerfight
#dagboekvaneenmantzorger