skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: De Dood En Kersen

Dagboek van een mantelzorger: De dood en kersen

Vorige week ging ik met een doos kersen naar papa. Ik vind het steeds moeilijker om iets te schrijven en steeds moeilijker om hem te bezoeken. Waar ik vroeger 2-3 keer per week ging, kan ik het met moeite nu opbrengen om 1x in de week te gaan. Hij valt af, hij is stil. Ik word ook stil, van deze lijdensweg (want dat vind ik het). Maar probeer er het beste van te maken. Niet schuldig voelen, de dagen nemen zoals ze komen en zijn.
Als ik aankom zie ik dat er een begrafenisauto voor de deur staat. Slik……… er komt een dag dat deze er ook voor papa zal komen. Wanneer? Voor mij ben je al weg. Iedere week nemen we afscheid.

Nu vrolijk proberen te doen en er een gezellig uurtje van maken. Hij zit zoals gewoonlijk in de gang (zijn kamer wordt vaak op slot gezet, ik weet niet waarom). Ik begroet hem door hem te knuffelen en als het mag een kusje te geven. Hij is namelijk niet altijd knuffelig. Ik zeg dat ik kersen bij me heb en bied ze aan. Na heel lang aarzelen begint hij ze te eten. Ik was benieuwd of het zou lukken met de pitten, maar het gaat. Tergend langzaam. Het levert het grappige beeld op van het steeltje dat hij heel lang in zijn mond houdt.

Ik vraag aan de verzorging wie er is overleden, iemand van de 5e verdieping. Ik vermoed dat het een verlossing zal zijn. Na onze slowe wandeling in het bos (tegenwoordig is dat het enige wat ik met papa kan doen, het restaurant beneden en het bos) ga ik naar huis. De begrafenisauto staat er nog.

Ach papa, een jaar geleden kreeg ik je nog in de auto, kwam je bij ons eten, smikkelde je van alles wat los en vast zat. Ik dacht dat we het toen zwaar hadden maar wat was je eigenlijk nog goed, vergeleken met nu. Je weet pas wat het is als je erin zit. Ik begrijp nu de waarschuwingen van de verzorgster in Breda toen ze een inkijk gaf in het aanstaande proces, ik dacht nog ‘overdrijft ze niet?’ Het wordt steeds moeilijker om contact te hebben. Papa is een schim van wie hij was. Geboren op Kos in 1936, nu wachtend tot het definitieve einde op de 7e verdieping van een verzorgingshuis in Den Haag, met uitzicht op zee. Rondjes lopend, sloffend, dood hij de tijd. En ik? Ik wacht, en ik probeer mijn pijn en verdriet een plek te geven.

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, zittende mensen en hoed

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Wat een liefde spreekt er toch uit je verhalen ! En wat een verdrietig proces moeten we door met de mensen die ons zo lief zijn. Heel veel sterkte. Ik weet niet wat mogelijk is maar ik heb mijn moeder, toen meerijden in mijn auto niet meer ging, lid gemaakt van zonnebloemauto.nl voor 10 euro. En dan kun je daar op afspraak een rolstoel busje huren voor een hele dag voor 40 euro. Iemand kan daar met rolstoel en al in. En je hebt er geen speciaal rijbewijs voor nodig. Op die manier kun je nog een keer een dagje op pad met elkaar. Misschien is het een mogelijkheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X