skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: De Buddies Van Papa

Dagboek van een mantelzorger: de buddies van papa

Dankbaar voor papa’s buddies❤️

Sinds een paar jaar heeft papa Turkse buddies. Ik leerde na mijn tweede burn-out dat ik wat moet loslaten maar ook durven hulp te vragen. En zo stuurde het universum mij deze twee schatten.

Sevket wandelde zelf binnen in het vorige huis waar papa woonde. Er was een klik en inmiddels bezoekt hij wekelijks papa, rijdt met hem voor een visje naar Scheveningen, gaat langs een moskee of neemt hem mee naar de overige Turkse bewoners/buren van papa die na het sluiten door heel Den Haag zijn verspreid. Hij stuurt mij wekelijks een filmpje of berichtje waar ik altijd heel blij van wordt want ze maken veel lol samen. De laatste weken hebben we iets meer contact. S. vindt net als wij dat het snel slechter gaat en dat hij daar moeite mee heeft. Ik begrijp wat hij zegt en het is fijn om dit te delen. Hij beschouwt papa als familie en wij zijn Sevket heel dankbaar. Hij kan toch met iets meer afstand dingen doen met papa.

De andere buddy is Nesrin. Zij was onze EVV’er in het vorige huis en heeft dus ook veel kennis over de zorg. Ik zal nooit vergeten dat na de vakantie iedereen op papas kamer koffie kwam drinken en Nesrin waarschuwde dat ik de kraan moest laten lopen omdat er bacteriën in de leidingen konden zitten. Je moet het maar weten. Deze week was ze tosti’s gaan eten met papa die maakte hij vroeger voor hen in zijn kamer en hij is er dol op. Ik kreeg het bericht net toen ik een beetje verdrietig was met het bericht dat hij vandaag heel vrolijk was. Dan word ik zó blij!😍🌸

Papa geniet van hun aandacht en wij voelen ons gesteund en zijn heel dankbaar dat we de zorg zo kunnen delen voor onze papa. Tegenwoordig des te meer. Ik kan me er namelijk steeds moeilijker toezetten. De dominante en agressieve man is meer aanwezig dan dat ik aankan.

Geen bezoek
En voor iedereen die altijd zegt dat de Turkse gemeenschap zo hecht is? Papa krijgt van niemand bezoek. In Breda kwam er nog wel eens een keer per jaar een oude Turkse vriend of kennis maar hier in Den Haag moet hij het met ons en zijn buddies doen.
#eenzaammaarnietalleen
#Allahraziolsun
#gelukkigzijnerbuddies
Ps: deze foto kreeg ik van de week

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Wat mooi dat deze mensen je vader zonnestraaltjes bezorgen🙏 Het is een hele uitdaging om het netwerk in stand en gemotiveerd te houden en het is teleurstellend hoe makkelijk mensen waarvan je het nooit verwacht afhaken. Ik spande me er erg voor in om met iedereen contact te houden zodat de drempel om op bezoek te gaan laag bleef. Juist de mensen die naar mijn moeder bleven gaan zijn me nu extra dierbaar. Dat zijn voor mij de mensen die er nu toe doen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X