Dagboek van een mantelzorger: Ik zie, ik zie wat jij niet ziet

Vandaag trof ik papa op deze manier aan.
Hij had een ‘ongelukje’ gehad, kon geen broek vinden en zo praktisch als hij was had hij de bovenstuk van zijn pyjama als broek aan, zijn overhemd binnenste buiten en 2 petten! Ik moest zo lachen en hij ook! Van binnen kon ik ook janken hoor.

Gauw aangekleed, hij had ook 2 onderhemden over elkaar heen aan, maar dat vond hij lekker warm dus maar zo gelaten. Verdorie waar zijn al zijn broeken? Maandagavond had ik hem nog schone kleren gebracht. De EVV’er vermoed dat het in de was bij hen ligt omdat hij eerder ook een ongelukje had. In de badkamer was ik het poep uit zijn vieze broek die hij zelf half al had proberen te wassen. Ik moet denken aan de poepluiers van de jongens 15 jaar geleden.

Hij zegt dat hij zijn neven steeds ziet van zijn oom “dayı” van moeders kant. ‘Die zijn ook hier weet je?’ zegt hij diverse malen. Ik reageer met begrip “oh ja pap?” en vraag me of hoe hij erbij komt.

Thuis eten we en strijk ik snel zijn broeken, ik vraag Atilla om hem terug te brengen want ik ben moe, dit is een drukke week. Heel toepasselijk ‘de week van de mantelzorger’. ‘Mantelzorgen doen we samen’, tja, ik merk daar weinig van en voel me als mantelzorger heel alleen.

Het blijkt dat hij als hij zichzelf in de spiegel ziet hij denkt dat dat zijn neven zijn. We laten hem maar. Dat hij een eigen kamer heeft doet hem goed. In de lift kwam ik 2 nachtzusters tegen. Eén ervan herkent mij “je lijkt op hem, we vinden je vader heel gezellig, hij ligt soms met zijn schoenen in bed”. Dat laatste had ik nog niet gehoord. Maar natuurlijk ben ik blij dat ze hem gezellig vinden. Mijn man zegt dat het voor de verzorgers ook leuk is, iemand waarmee wel wat interactie is. De overige bewoners zijn vele malen verder weg. Het was fijn papa te zien genieten van de kookkusten van manlief en nadat ik ook de poep van zijn schoenen heb gewassen en ook even poets, wordt hij teruggebracht. “Dag pap, tot snel”