skip to Main Content

Dagboek van een mantelzorger: wanen, eetlust en een spontane ontmoeting

Het is zaterdag en ik heb keelpijn, maar na het huis te hebben opgeruimd wil ik toch papa halen. Het is schitterend weer en sinds ik wakker ben moet ik aan hem denken. Doodzonde als hij vandaag niet buiten komt en als ik niet ga, wie gaat er dan? Ja, ik voel me schuldig als ik niet ga. Maar oh wee als hij chagrijnig gaat lopen doen. Ik hoop dat hij vrolijk is en waardeert dat ik hem ophaal. Stom misschien, maar ben ook maar een mens. Vrolijk loop ik zijn gang op, ik zie hem niet in de woonkamers. Bij zijn kamer zie ik de Turkse verzorgster kleren uit zijn kast halen. Papa staat in zijn ondergoed, een beetje krom, hij loopt ook steeds moeilijker. Oh, geen vrolijke ontmoeting.

Wanen
“Ze jatten al mijn spullen hier, ik heb amper nog kleren, ze staan hier soms met 7-8 man, als ze allemaal iets meenemen ben ik zoveel spullen kwijt!”. Ik zeg dat ik niet alles heb kunnen strijken en dat veel van zijn was bij mij is. “Je gelooft me niet he?” bijt hij me toe. De verzorgster zegt dat hij al 2 dagen weigert gedoucht te worden en dat de collega’s omdat zij Turks kan haar hadden gevraagd tot hem door te dringen. Dit deed hij in het vorige huis ook, koppig weigeren om geholpen te worden. “Je moet Hasan bellen en hem zeggen dat hij met mij naar de dokter moet”. Ik zeg dat Hasan het druk heeft. Dan Huseyin, “die is op vakantie pa”.

“U moet het met mij doen en niemand steelt van u, echt niet”. “Je gelooft me niet he? Jij…….” Ik probeer hem uit zijn onrust te halen en kleed hem aan, “kom we gaan lekker wandelen. Atilla gaat lekker koken voor ons”. Jas aan en wegwezen.

Grote eetlust
We wandelen naar het postkantoor, hij loopt traag en steekt heel voorzichtig over maar wil niet mijn hand. Het is heel meditatief, lopen met hem. De zon geeft moed en warmte. We kopen wat nootjes, thuis had hij al een koekje op. De laatste weken eet hij alles wat los en vast zit. “Ik heb dorst” zegt hij als we terugwandelen.

Spontane ontmoeting
Even een bakkie doen bij een tentje dat ik nog niet ken. Het is vol dus we zitten aan een grote tafel achterin samen met een oudere dame. “Mag ik vragen waar u vandaan komt?” vraagt ze als ik aan papa vraag wat hij wil drinken. “Dat mag” zeg ik lachend. “Ik heb wel een vermoeden hoor”. “Wat denkt u dan?” Ze zegt “Israel”. Ik zeg “bijna”. Ik vertel dat ik in Turkije ben geboren en papa op Kos. Ze is vaak in Turkije geweest en we hebben een heel gezellig half uurtje. Ze vraagt of papa het niet erg vindt dat wij de hele tijd praten en hij niet. Hij vindt het allemaal best. Plots zegt hij “vertel haar maar dat ik alle kleinkinderen op hun verjaardag 50 euro geef, doet zij dat ook?”. Papa heeft al vanaf het begin van zijn ziekte een obsessie met geld. Gelukkig vraagt hij niet meer om geld want hij raakt het alleen maar kwijt.

Ga op tijd naar je man en kinderen
Na het eten breng ik hem terug, maar eerst zijn wc grondig aanpakken, die is niet om aan te zien. Tot aan de muren. Ik knijp flink wat chloor op de vloer, de muren en in en op de pot. Tijdens dit alles zegt hij zorgzaam dat ik niet te grondig moet zij “ga op tijd terug naar je man en kinderen”. Ik koester die zinnen. Bij het tanden poetsen wil hij me wel weer slaan.

Na 3 kwartier neem ik afscheid. Altijd een dubbel gevoel….. Papa is always on my mind, kan er niks aan doen. Ik hoop dat hij morgen een fijne dag heeft. Dan brengt Hasan zijn tv, tv kast en bank samen met Selcuk. Wij gaan gezellig naar vrienden in Brabant, moet ook kunnen.

Avatar

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X