skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Soms Vergeet Ik Dat Ik Mantelzorger Ben

Dagboek van een mantelzorger: Soms vergeet ik dat ik mantelzorger ben

Er zijn van die dagen – ze zijn er steeds vaker – dat ik vergeet dat ik mantelzorger ben. Zo’n dag dat ik een adviseur, moeder, vriendin, accountmanager, blogger, hardloper, buurvrouw, projectleider of whatever ben….. Alles behalve mantelzorger. Of ben ik dat wel? Ben ik eigenlijk niet gewoon een zorgende dochter? Mag ik even een bekentenis doen? Alles is leuker dan mantelzorger zijn.

Zo ook vanmiddag. Na een enerverende 10km – manlief haalde me over om het toch ook een keer te proberen – door onze mooie stad kom ik met pijn in mijn hele lijf thuis. Ik wil/moet nog wat werken maar ik wil ook papa voor het eten halen. Oh boy, hoe zou het met hem gaan? Zal ik niet te verdrietig worden? Kan ik dan nog wel werken?

“Daar zijn wij toch voor?”
Ik kom de lift uit en zie papa onderuit gezakt in de fauteuil bij de lift zitten, hij lacht me tegemoet. Hij ziet er blij uit, maar ik ruik iets” (de gang ruikt gelukkig wel fris, extra schoonmaak heeft dus geholpen). En zie poep op zijn schoen en sok. Eén schoen heeft hij half aan. Ik wil hem meenemen naar zijn kamer om hem schone sokken en schoenen aan te doen en mopper wat tegen de lieve verzorgster dat dit vorige week ook zal zo was. “Maar misschien is het net gebeurd”. (wat ook waar is, niet boos worden Fatos) Ik wil hem even laten zitten maar zie dat de hele achterkant van zijn broek vies is. Ik vraag papa vooral te blijven staan en ga snel handdoeken halen.

De lieve verzorgster helpt me gelijk en zet papa onder de douche terwijl ik schone kleren klaarleg. Papa praat liefdevol tegen “Mustafa” in de spiegel. Het blijft ontroerend. Hij praat honderduit tegen zijn spiegelbeeld. Het is verschrikkelijk om papa zo te zien, hij wordt steeds kindser en hij loopt steeds slechter en hangt scheef. Ik pak zijn vieze schoenen in om thuis te wassen. Manlief zegt dat ik ze moet weggooien maar ze zijn amper een half jaar oud en hebben 140 euro gekost. Nee, ik was ze wel even. Ik bedank de verzorgster en neem papa mee. Ze zegt “daar zijn wij toch voor?” dat is zo. Maar weet je nog dat iemand me in november niet hielp waardoor ik dat ongeluk in de badkamer had met papa?

Zijn gehoorapparaat is weer kwijt, communiceren wordt steeds moeilijker, maar we hebben het opgegeven. Die dingen zijn 2000 euro en hij maakt ze kapot en kwijt, lost cause….. zijn riemen zijn ook kwijt. Toch weer eens bij de buren in de kast duiken, vorige keer heb ik daar ook zijn jasjes gevonden. Vanavond zag ik dat zijn ene buurman een overhemd van hem aanhad, ik keek snel in het kraagje, maar zag in het label niet papa’s naam. Thuis bedenk ik me dat ook papa op mirakuleuse wijze nieuwe onderhemden heeft soms, ze labellen gewoon verkeerd. Voor mijn vakantie maar weer eens wat van zeggen.

Ik neem het bord (zie foto) mee wat een probeersel was om papa met zijn dagritme te helpen. Maar dat heeft helaas niet gewerkt, hij gaat steeds meer achteruit. We kunnen geen gesprek meer met hem voeren. Hij slaapt op de stoel en na een kopje Turkse koffie brengt manlief hem naar huis. En ik stop de zoveelste was in de machine en ga aan mijn administratie. Weer even mijn andere petten opzetten en klaarmaken voor een drukke werkweek.

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X