skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Project Urinelucht Uit Kleding Krijgen

Dagboek van een mantelzorger: Project urinelucht uit kleding krijgen

Ik word wakker met urinelucht…. oh my god…. ik schud mijn hoofd maar het is toch echt. Gadverdamme! Het is de lucht die ik bij het openen van papa’s klerenkast mee heb genomen naar huis. En dus blijkbaar zo m’n bed in. Pffff…. Gelukkig heb ik wel lekker kunnen doorslapen. Na een maand vakantie in de VS terug met een flinke jetlag. Daarom ook niet eerder naar papa kunnen gaan. Voel me gewoon dronken en hey… lief zijn voor mezelf. Maar achteraf gezien had ik gewoon even zijn was moeten ophalen. Eerlijk gezegd zag ik er ook tegenop. Mijn broer zei dat ik zou schrikken omdat papa was afgevallen.

Als ik de lift uitkom komt hij net de gang inlopen, hij heeft 2 petjes over elkaar heen, staart wazig voor zich uit en houdt zich vast aan de muur. Hij is belabberd geschoren en zijn snor is een wirwar. Hij draagt een vest met 2 knopen, de rest die ik er terug aan had genaaid is er weer afgeknipt. “Waar was je nou?” zegt hij nors. Ik zeg heel vrolijk “hallo papa hoe gaat ie?” “Je weet toch hoe ze zijn hier, er gebeurt vanalles” zegt hij met grote argwanende ogen. Ik zeg dat ik hem kom halen om te eten en dat Atilla kookt. “Ok” zegt hij en we lopen naar zijn kamer om zijn was op te halen. Daar schrik ik van de stank en de hoeveelheid. Mijn broertje (of beter gezegd mijn schoonzus) deed de was maar die is sinds vrijdag nu met vakantie. Sommige was ligt er dus al een paar dagen. 4 Broeken allemaal nat en met een doordringende geur.
Ok, even doorbijten, niks van aantrekken, focus op papa. Straks hop de wasmachine in. Komt goed. Even kijken, overhemd instoppen, riem die hij had verstopt weer omdoen, want broek zakt af en oh jee 2 verschillende schoenen, waarvan 1 kapot. Dus de laatste paar goede leren schoenen met rubberen veters maar aan doen. Nee, niks tegen de verzorging zeggen, heeft toch geen zin, die kijken niet omlaag. Noch omhoog….. want ach hij had 2 petjes op, zag er mallotig uit. En ja papa heeft er geen last van zelf, dus wie ben ik om er wat van te zeggen? Oei…. nagels zijn wel erg lang, thuis dus even knippen. Gadver, vloer plakt, hup wegwezen hier. Zal ik toch niet een keer de pers inschakelen met foto’s van de gore stoelen in de woonkamer? Op de stoel waar de verzorging gaat zitten wordt een theedoek gelegd. Nee Fatos, hou je gedeisd, kost energie, loslaten……..

Vol goede moed rij ik naar huis en we eten samen, er wordt niet meer veel gepraat. Hij is behoorlijk in de war en weet de weg naar de wc niet (meer). Begint soms zinnen, maar kan ze niet afmaken.

Ik stop de was in de machine en na 2,5 uur hang ik alles op, maar verdorie alles stinkt nog steeds. De volgende dag weer azijn, lang programma en dit keer wasverzachter erbij en dan maar in de droger dan branden de bacillen misschien weg. Maar nee, dan maar even googelen…. op www.ouders.nl lees ik allerlei tips. Volgende keer proberen.

Ik ben blij papa weer te zien en dankbaar dat ik nog iets voor hem kan betekenen. Maar in een maand is hij weer verder achteruit gegaan. Ik bel de buddy’s die hem 2x per week opzoeken en vraag hen ook om lekker met hem te gaan eten. Benieuwd wat de toekomst ons nog zal brengen. In ieder geval neem ik me voor om veel en vaak te gaan eten met papa. Genieten en herinneringen blijven maken daar waar mogelijk.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X