skip to Main Content
Dagboek Van Een Mantelzorger: Papa Gaat Verhuizen

Dagboek van een mantelzorger: Papa gaat verhuizen

Ik heb al enige tijd niet geschreven. Er gebeurd teveel en ik ben te moe.
Een maand geleden had mijn broer een gesprek met de EVV’er. Conclusie: de zorg die nodig is kan niet geboden worden, op zoek gaan naar een ander huis. Slechter dan dit zal het niet zijn. Na 2 weken vraag ik om een update, mevrouw was vergeten dat zij iets moest doen. Zoals een BOPZ aanvragen, dat proces duurt 6 weken. “Oh maar ik kan het nog wel doen hoor”. Vervolgens krijg ik het formulier, vol foutjes, net als de geboden zorg, het is het net niet, ze doen hun best maar dat is echt niet genoeg. Ik corrigeer een en ander en mail het dezelfde dag naar het CIZ met de aantekening dat we hopen op een spoedige behandeling.
Het moet van de wet
Binnen 2 dagen een reactie: woensdag komt iemand langs. Of er iemand bij kan zijn om te tolken. Ik veeg mijn agenda leeg en deze woensdag is het gesprek. De noodzaak van opname op een gesloten afdeling is de medewerker volledig helder dus we zijn snel klaar. Hij moet van de wet het volgende vragen aan papa “heeft u bezwaar tegen u verhuizing?” Ik geef aan dat papa het woord bezwaar niet zal snappen. Ik gebruik het woord probleem. Nee, papa wil graag verhuizen. De medewerker geeft me ook een lesje in de wet: volgens de indicatie van papa had hij nooit hier opgenomen moeten worden want vanaf het begin is duidelijk dat zij deze zorg niet kunnen bieden en dus niet geschikt zijn voor papa’s situatie. Hij deelt met mij dat hij vaak een medewerker van papa’s afdeling aan de lijn heeft die duidelijk “er geen kaas van heeft gegeten”. Ik ben verbijsterd, voel me belazerd, ze beloofden van alles, voel me dom omdat ik vind dat ik dat had moeten weten. Wegwezen hier, the sooner the better……
Het mag niet van de wet
Diezelfde middag belt mijnheer mij terug: alles is geregeld, hij stuurt het gelijk op want het nieuwe huis dat we hebben gevonden kan niet langer de plek blijven vasthouden. Ik vraag of hij het mij kan mailen “nee dat mag niet van de wet”, ik vraag of hij het naar mijn postadres wil sturen “nee dat mag niet van de wet, het moet naar de 1e contactpersoon” (omdat ik moe van alles werd heb ik sinds een half jaar die positie aan mijn broer gegeven). Wel verdorie! Vrijdag hebben we een afspraak in het nieuwe huis, ik moet dat papiertje hebben, ’s ochtends bel ik koortsachtig met mijn broer, geen brief, oh wacht er is nog een postbode, gelukkig vlak voor ik papa ga halen mailt hij mij de brief. Dat mag gelukkig wel.
Nieuw huis > Uitzicht
Ik haal papa op, men is net klaar met de lunch, hup “wie wil er naar bed?” Ik zeg dat ik papa meeneem, enkele medebewoners vragen of papa weggaat, had hij inmiddels zelf al verteld. De man van een bewoonster maakt de onhandige opmerkingen dat ze daar geen Turks spreken en gaat hij dan varkensvlees eten? Ik zit met kromme tenen naar papa te kijken die dieper in z’n fauteuil gaat zitten en beteuterd zegt “ik hoef niet te verhuizen hoor, de buurman vindt het erg dat ik ga”. Ik zeg “kom pa, je hebt maanden gezegd dat je hier weg wilt en ze zijn niet goed voor je, we gaan eerst kijken”. Ik zeg niet dat onze grootste zorg is dat hij in en uit kan lopen en we iedere dag bang zijn dat hij weer verdwaalt.
“Het zijn vriendelijke mensen”
We worden warm ontvangen, gaan even koffie drinken in het nette restaurant wat ook een terras heeft. We zien een klas kinderen voorbij lopen met visnetjes en emmers, papa vindt het heel vrolijk allemaal. We gaan naar zijn kamer op de 7e, er is een fantastisch uitzicht, alles werkt met cijfercodes. Alles ziet er netjes uit en zijn kamer is veel kleiner dan nu en hij moet het delen met een mijnheer. Maar daarentegen is er een ruime woonkamer met open keuken. Hier ziet hij zichzelf wel zijn beroemde soep maken. De EVV’er heeft hier midden tussen de mensen haar werkplek. Papa heeft ondeugende oogjes en beantwoord rustig de vragen. Gelukkig, het bezoek is goed verlopen. We gaan naar mijn huis en in de tuin zegt hij plots “het zijn vriendelijke mensen he?”.
Ik ben blij dat mijn broertje via via deze mooie locatie heeft gevonden en ik ben nog blijer dat papa het goed vindt. Het is 5 minuten fietsen van ons huis, tegenover een bos, scholen (die langskomen) sportvelden en in de buurt van Kijkduin. Onze jongens kunnen er na schooltijd langs en ze hebben er leuke activiteiten.
Ik ben bang, benieuwd maar hoopvol. En ik hoop zo zo zo dat hij hier een beetje lol zal beleven en vrienden kan maken.
Dinsdag is het D-day. Mijn agenda barst uit zijn voegen met werksafspraken, maar ik moet loslaten, ik hoef niet de hele dag bij hem te zijn, is niet erg. Hij hoeft alleen zijn kleren, ladekast en een fauteuil mee te nemen. Gelukkig, want allebei mijn broers kunnen niet. De grote meubels kunnen de dagen erna naar ons huis gebracht worden. En verder ga ik hier stap voor stap doorheen. Anders word ik gek. En ik heb hulp van mijn lieve zus.
Wordt vervolgd…….

Fatos’ vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Fatos Ipek-Demir

Fatos' vader heeft Alzheimer sinds 2012. Ze maken veel mee samen. Geweldige belevenissen maar vaak ook belachelijke, pijnlijke en leerzame.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X