Dagboek van een mantelzorger: ‘Er ontbreekt vanalles!’

Er ontbreekt vanalles!
Vrijdag heeft manlief hem gehaald (ik kan nog geen auto rijden). Ik kom thuis van een dag huppelen op krukken (heb verder serieus gewerkt hoor) en tref hem op onze bank aan waar hij met de wol van mijn haakwerk zit te fröbelen. Heerlijk rustgevend beeld en van buiten kijk ik door het raam hoe hij de wol door zijn vingers laat gaan. Ik begroet hem vrolijk en zie gelijk dat hij zijn bril niet op heeft. Vervolgens zie ik dat hij de door de zorg afgekeurde schoenen aan heeft. Welverdorie! Ik heb voor 120 euro 2 paar speciale pantoffels voor diabetici uit Duitsland laten komen (in NL kan ik geen maat 39 vinden) en ze zijn nu alweer foetsie! Ik geef hem zijn brede pantoffels die altijd al bij ons liggen maar daar loopt hij moeilijk op, zijn voeten en benen worden steeds stijver.

Niemand weet iets
Ik wil zijn insuline inspuiten en zie dat hij alleen een onderbroek aan heeft. Oh jeetje, als dat maar goed gaat op de bank. Na het eten vraag ik een paar keer of hij niet moet plassen. Ondanks mijn knie pijn ga ik toch even mee als we hem terugbrengen. Weer nieuwe gezichten, weer uitleggen en vragen. Zijn bril blijkt gewoon in de kast te liggen! Zijn pantoffels foetsie. Ik vraag wie de ochtend shift was want die moet worden aangesproken. De verzorgster die hem nu al 2 jaar kent verdedigd zich “ik ben ’s middags begonnen” en toen verloor ik mijn geduld en zeg iets harder dan de bedoeling is “jij kent hem toch al 2 jaar, zie je niet dat hij zijn bril niet op heeft als je dienst begint?”. Zoals vriendin eerder al zei “het heeft totaal geen zin, bespaar je de moeite”.

Ik ben boos
Zaterdagochtend word ik wakker en voel me nog steeds boos. Ik wil een klacht indienen en zoek op hoe en wat. Er moet toch iemand papa’s wensen blijven benoemen? Zelf kan hij het niet meer. Broerlief zegt dat ik me niet druk moet maken. Ik twijfel, heeft het zin? Om 11 uur bel ik om te vragen of hij zijn bril wel op heeft. Weer een nieuwe stem, weer uitleggen. “Oh nee, hij heeft het niet op, maar ik hoor dat uw vader niet geholpen wilde worden door mijn collega”. Ja als je voor de zoveelste keer een vreemde in je kamer krijgt……… Ze belooft me dat ze hem zo gaat helpen en dat ze me dan terug zal bellen. Wat ze ook doet. Ik blijf aardig tegen haar maar van binnen vreet ik mezelf op.

Zelfde vriendin zegt “joh maak een checklist” ik moet denken aan de openbare wc’s waar de schoonmaker een paraaf moet zetten. Wat denken jullie zou het werken?
Vanavond maar weer even bellen of zijn pantoffels al zijn gevonden. Er is al vaak iets kwijt geraakt maar als deze pantoffels zoek blijven ga ik die 60 euro mooi wel declareren. De maat is voor de zoveelste keer vol voor mij.