Dag van het symbolieke bedankje

Ah, het is bijna weer zover.

De Dag van de Mantelzorg.

Die dag waarop gemeenten en zorgorganisaties zich heel even tijd nemen om de mantelzorger in het zonnetje te zetten.

Zaal vol gele slingers, wethouder op het podium, en daar komt-ie hoor:

“Mantelzorgers, jullie zijn de stille helden van onze samenleving!”

Applaus.

Fotootje.

Taart.

Een zonnebloem.

En daarna weer terug de schaduw in.

Want laten we eerlijk zijn: als mantelzorgers écht in het zonnetje zouden staan,

dan was er ondertussen iets geregeld.

Dan hoefden ze niet te kiezen tussen werken of zorgen.

Dan zou respijtzorg geen loterij zijn.

Dan kregen ze geen stapels formulieren maar simpelweg vertrouwen.

Maar nee — wat krijgen ze?

Een dag.

Eén dag? Welnee, hooguit twee uurtjes.

Waarop de samenleving even collectief vergeet dat mantelzorgers de rest van het jaar structureel worden overvraagd, onderbetaald en overgeslagen.

De Dag van de Mantelzorg is eigenlijk de Dag van het Symbolische Bedankje.

Een soort morele coupon waarmee beleidsmakers zichzelf vrijpleiten:

“Ziet u wel? We hebben eraan gedacht!”

Dus, mantelzorgers van Nederland:

Hang die zonnebloem niet in een vaas – steek hem desnoods in de grond, misschien groeit er dan iets structureels uit.

En als iemand vandaag zegt dat je ‘onmisbaar’ bent? Kijk ze rustig aan en zeg:

“Onmisbaar, ja.  Maar niet vanzelfsprekend. En al helemaal niet gratis.”