skip to Main Content
Blij Met Elkaar – Gastblog Van Lisette Zweers – Van Der Staak

Blij met elkaar – gastblog van Lisette Zweers – van der Staak

Ik belde op om mijn komst aan te kondigen. “Nou, ik ben weer helemaal de oude, hoor!”, klonk monter aan de andere kant van de lijn. “Maar verwacht niet te veel, want ik weet niet hoe het morgen is.” Fijn, mijn schoonmoeder had een goede dag. Daarbij triest dat ze zich vol bewust is van de aftakeling in haar bovenkamer. Ik heb bewondering voor hoe dapper ze er in staat, zich er vol van bewust dat ze er niks aan kan doen maar ook dat het er niet beter op wordt.

Het restje van de chinees warmde ik op in de magnetron en terwijl die zijn werk deed zocht ik mee naar haar nylonkousjes, die ze vergeten was aan te trekken. Hierbij vond ik het tafelkleed dat ze al een tijd kwijt was. Zij vond intussen een panty die ze probeerde over haar broek aan te trekken. Ik legde uit dat dat niet kon. Nou, daar snapte ze helemaal niks van. Ze staakte haar pogingen omdat haar gedachten op een ander spoor kwamen en ze vergat waar ze mee bezig was.
We dekten samen de tafel en ik diende het eten op. We kletsten over koetjes en kalfjes, over de familie uit Australië die zelfs “in haar bed had geslapen.. Wat een brutaliteit!”

Na het eten op de bank had ik Wimbledon gevonden op de TV. De BBC zendt het tennis uitgebreid uit, maar het vinden van zender 62 is te moeilijk voor haar. Nu kon ze er even van genieten. Ze had altijd graag naar tennis gekeken maar leek het nu niet meer te volgen. Ze keer naar het bewegend beeld en liet zich snel afleiden.

De wasmachine liep ondertussen en het hele wasprogramma werd door haar goed in de gaten gehouden. Toen hij piepte dat hij klaar was, zette ze hem opnieuw aan. “O, ik ben nu te laat, hè? “Nee hoor, je hebt hem nog een keer aangezet. Nu laat ik hem nog even centrifugeren en dan is hij zo weer klaar”. Toen de machine voor de 2e keer klaar was kreeg ze lichte paniek omdat de deur nog niet open ging. Geduld was nooit haar sterkste kant en toen ik dat met een knipoog onder haar neus legde, beaamde ze giechelend dat dat zo was. En toen kon de deur open. Ik haalde de was er uit en mocht hem van haar niet ophangen. Ze zou het zelf doen. Even later op de bank legde ze uit dat ophangen niet hoefde en ze de was ook wel zo op kon vouwen. Ik legde uit dat dat echt niet kon en dat de was dan zou gaan stinken en schimmelen. We lieten het even rusten.

Mantelzorg verbroedert. Ik ga steeds meer van mijn schoonmams houden. Als je in 1930 geboren bent, heb je meestal niet geleerd om je gevoelens te uiten. Nu is zij in de omstandigheden dat er eigenlijk nooit iets liefs tegen haar wordt gezegd. Daar wilde ik verandering in brengen en wel NU! Samen op de bank pakte ik haar hand en zei dat je soms iets gewoon moet zeggen. Ze keek me verbaasd en verwonderd aan. Natuurlijk schoot ik vol, gevoelige muts die ik ben, en zei: “Ik heb mijn eigen moeder niet meer maar ben zo blij met jou!”. Met twee handen pakte ze mijn hand beet. “O, wat een lekker warme handen heb jij!”, en ze stamelde er achter aan: “Ik ben ook blij dat ik een oma heb.” En daar zaten we… twee meiden met natte oogjes hand in hand op de bank… Een momentje om in te lijsten.

Toen ik naar huis ging bedankte ze me voor alles wat ik deed voor haar, net wat intenser dan anders. “Bel je even als je thuis bent?“, vroeg ze moederlijk. “Natuurlijk”, antwoordde ik en we zwaaiden net wat langer dan anders naar elkaar.

Thuis belde ik haar op om me thuis te melden. “Weet jij waar ik mijn sleutels heb gelaten?” Ik noemde een paar suggesties en ze ging het zelf wel uitzoeken. En o ja, de was had ze opgehangen. Tien minuten later belde ze terug. De sleutels waren gevonden. Alles was onder controle. “Fijn Ma, dan kun je straks lekker slapen.”
Ik had verteld dat haar zoon met zijn camper weg was. “Ben je niet bang alleen? “ “Nee hoor, ik heb toch een hond? En trouwens… jij kan het ook alleen.” “Ja, dat is waar! En ik heb ook geen moeder meer, hoor! Laat ze toch allemaal de pest krijgen!” “Vind ik ook, Ma, wij hebben elkaar!”.
Met een warm en gelukkig gevoel legde ik de telefoon neer. Wat een mooie dag hadden we vandaag! Dank je wel, Ma!

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X