skip to Main Content
Beers Wereld: Uitslapen Is Er Niet Meer Bij #autisme

Beers wereld: Uitslapen is er niet meer bij #autisme

Het was weer vroeg zoals normaal, iets over 6 uur op een zaterdagochtend. 20 jaar geleden zou ik het nooit bedenken om op zo’n tijd op te willen staan. Waarschijnlijk had ik de avond daarvoor nog wat gedronken in een café.

Maar 18 jaar geleden is, met het krijgen van Beer, het duidelijk als wat dat uitslapen er gewoon niet meer bij hoort. Niet erg. Heb je meer aan je dag.

In het bos met de honden huppelt Beer vrolijk met lawaai voor me uit. Ik probeer hem altijd vanaf een afstand te corrigeren als er een hond of meerdere aankomen. “Beer, honden gaan achter je aan rennen als je huppelt. En als je lawaai maakt gaan ze heel erg schrikken”. “Ja”, hoor ik dan en meestal begrijpt hij het nu wel omdat opspringende honden een gruwel voor hem zijn.

Soms kom je zo vroeg iemand met een hond tegen die gek opkijkt als Beer hun begroeting niet beantwoordt. Want begroeten doen we eigenlijk allemaal, we hebben allemaal wel wat gemeen zo door het bos met de hond. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook een lichte irritatie voel als iemand mijn hoi, of goedemorgen niet beantwoordt, terwijl op straat niemand elkaar begroet. Als iemand dat op straat wel zou doen, krijg je gelijk een onheilspellende gedachte dat diegene je een krant of een geloof wilt verkopen.

Honden hebben is misschien wel een stap naar een mooie harmonieuze beschaving. Wie weet..

Ik raakte in gesprek met een man die we vaker tegenkomen en uit zichzelf Beer begroet, zonder iets terug te verwachten, aardig dus. We moesten ieder ons rondje doen dus deden we dat maar samen. Beer huppelde nog steeds terwijl hij de struiken snoeide van takjes waar hij telkens een stukje van af brak.

Beer noemde het cijfer 3 die hij na de opvang wilde krijgen en de man vertelde dat zijn gezin straks een tijd in de auto moet zitten om naar hun vakantiehuisje in het buitenland te gaan.

Ik vertelde dat ik al zo’n 7 of 8 jaar geen voet over de grens heb gezet.

Tja, 10 uur rijden met Beer en zijn zusje is niet makkelijk in je eentje, laten we zeggen dat er een hoop Beren op de weg naar het verre zuiden liggen.

Terwijl we gedag zeiden bedacht ik me wanneer ik wel een voet over de grens zou kunnen gaan zetten. Het zou wel zo leuk zijn om even buiten Nederland, echt even weg te kunnen zijn.

Vakanties zijn hier bij ons gewoon hard werken. Heen en weer rijden omdat de stage/school/taxi niet rijdt in vakanties. En een hele boel structuur om de vrije (paas) dagen goed door te kunnen komen met een Beer die op mijn wat overspannen gevoel reageert met nog meer lawaai.

Ik moet eerlijk zijn dat ik behoorlijk tegen de zomervakantie op zie. 6 weken zorgen dat het allemaal soepel verloopt en dat ik niet opstijg in verband met een korter lontje. Ik moet maar snel zorgen dat ik wat meer ontspan tussendoor. Ik vertrek maar gewoon even naar mijn denkbeeldige vakantiehuisje, ver weg in Zuid Frankrijk, denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X