skip to Main Content
Beers Wereld: Krakkemikkig Herstel Van 2 Brekende Enkels.

Beers wereld: krakkemikkig herstel van 2 brekende enkels.

Voor de Beren verhalen fans is het geloof ik wel duidelijk dat zijn moeder sinds een kleine 4 jaar nogal bezig is met een krakkemikkig herstel van 2 brekende enkels.
Met meerdere operaties inclusief 8 weken in een revalidatie centrum was het voor Beer behoorlijk lastig zich aan te kunnen passen aan deze bizarre nieuwe werkelijkheid.

Zo heb ik met hulpmiddelen alles zo normaal mogelijk laten verlopen in de afgelopen jaren zodat Beer zich opnieuw veilig kon voelen en dat ik niet weer plotseling weg zou vallen.
Want alles moet gewoon het zelfde blijven en niets moet veranderen. Het leven is al raar zat om ook nog eens te moeten dealen met deze veranderingen.

Nou moet er nog een enkel 3 dubbel worden vastgezet maar voor die tijd leek het mij verstandig een ingreep te laten doen waardoor ik de hardnekkige langzaam opgebouwde kilo’s van die krak enkels kan halen zodat het leven voor de toekomst letterlijk een stuk lichter zal gaan worden.
Voorbereiden in dit geval is voor Beer beter om dit een week van te voren te doen. De woorden “mama ziekenhuis” hebben een nare bijsmaak gekregen voor hem want dat betekent: verandering.

Gelukkig kon ik regelen dat Beer na de dagbesteding maandag en dinsdag kon blijven logeren in de lege logeerkamer. Zo bleef hij veilig op het terrein en waren de overgangen het kleinst.
Daarna van woensdag op donderdag een nachtje opa en oma en dan donderdag weer met de taxi naar huis.

Ik werd dinsdag geopereerd en kon ik woensdag naar huis met het gevoel dat ik door een gehakt molen gehaald was en als een baby opnieuw zou moeten leren eten.
Ik kon gelukkig plat op de bank en had alleen 2 katten die zich lekker tegen me aan nestelden. De honden waren bij een goede vriend.

Op donderdag waren Beer en zijn zusje weer thuis maar was ik eigenlijk nog lang niet fit genoeg.
En vrijdag bracht ik Beer met een grote opblaas blauwe 7 (die zijn zusje met hem op donderdag heeft gekocht bij de feestwinkel) in de auto naar school, voor het jaarlijkse schoolreisje. Wachten en uitzwaaien zat er dit keer niet in.
In de avond met de honden en loopfiets naar het bos en zo krabbelde ik in een zeer versneld tempo langzaam omhoog.

Ik heb Beer mijn buik laten zien, “kijk Beer 6 pleisters”. Beer keek er rustig en geconcentreerd naar. “Als de pleisters weg zijn, is mama weer helemaal beter. Tot die tijd moet ik een beetje voorzichtig zijn.”
Het leek mij beter zo eerlijk mogelijk te zijn. Je weet maar nooit wat er echt in dat mooie hoofd van hem omgaat. Misschien meer dan ik denk.

Alle adviezen om het rustig aan te doen neem ik van harte maar behalve het crisis vangnet van 2 dagen logeerhuis en 1 nachtje oma die ook al ouder is hebben we gewoon niet.
Hoe jammer het ook is.

Ik vind het eerder bizar dat er mensen zijn die door de halve straat, familie en vrienden worden geholpen in geval van nood. Ik heb hulp altijd moeten inkopen of hopen dat iemand zo aardig zou zijn om iets zelf op te kunnen pakken (zoals de vriend met de honden).
Verdrietig ben ik er niet om. Het is de werkelijkheid als je een gezin bent met een zorgintensief kind denk ik. Zeker als je er alleen voor staat.

Gister avond bracht Beer me nog een papier met zijn uitgeschreven schema van de zaterdag.
Natuurlijk doet hij dat om duidelijkheid te krijgen dat hij in de middag gewoon weer naar huis gaat en niet weer moet blijven.
Mijn taak is het rustig aan doen dan en hem daarna weer gewoon ophalen.
Dus ik kan het. Ik doe het en ik weet zeker dat ik met mijn nieuwe lijf een heleboel meer aan kan.

Het wordt dus gewoon allemaal beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X