Beers wereld – Iets schaamtevol bedekken #zorgintensiefkind

Er is geen jongen die niet als baby verwonderd naar beneden kijkt en zich afvraagt wat dat gekke dingetje tussen zijn benen is.

Het hoort bij de ontwikkeling van het willen onderzoeken wat bij het lichaam hoort en niemand die het vervelend of vies zal vinden.

Het is schattig en lief om te zien zelfs.

Ik kan me niet herinneren dat er zo’n ontwikkeling bij Beer als baby plaats vond eigenlijk. Wel kan ik me nog vers voor de geest halen dat Beer toen hij ongeveer 6 was overal waar we ook kwamen graag op zijn buik op de grond ging liggen. Vaak behoorlijk gênant als je in de wachtkamer van een dokter moet zeggen dat hij op zijn billen moet gaan zitten.

Of dat je op bezoek gaat bij vrienden en Beer poedelnaakt zich als een worstenbroodje in hun dekbed heeft weten te rollen.

Toch is het nog wel te overzien als je zo’n lief klein ventje ziet die duidelijk aan het ontdekken is dat hij een fijn gevoel kan krijgen door op zijn buik op de grond te gaan “rijen” zoals ik het maar ben gaan noemen.

En naast zijn veelal vreemde gedragingen kon dit er ook nog wel bij aangezien het eelt op mijn verwerkingsmechanisme steeds taaier aan het worden was van kritiek van de omgeving.

Het werd wel even een ander verhaal toen Beer haargroei begon te krijgen en een lichaam kreeg als een echte mooie jonge vent. Zelfs zijn billen zijn goed bedekt met haar en het zitten in een speeltuin met kleine kinderen waar zelfs een echte bouwvakker jaloers op kan zijn geeft best wat ongemakkelijkheid van mijn kant. Het komt dus vaker voor dat ik corrigerend moet gaan ingrijpen om de omgeving niet te veel te laten blootstellen aan de billen van Beer. Een gekke zin, realiseer ik mij maar al te goed.

En nu we vorige week even als land in een taboe aan het kijken waren van zorgintensieve kinderen die hun onmacht botvieren op hun ouders, dan is dit denk ik nog wel een groter taboe.

De seksuele ontwikkeling van zo’n zorgintensief kind dus.

En ja, ik moet bekennen dat ik het ook lastig vind hoor om hier goed mee om te gaan. Het heeft me in elk geval wat jaartjes gekost om Beer aan te leren dat het helemaal niet gek is om te willen “rijen” maar dat moest hij dan wel op zijn kamer doen.

Nu is dat er helemaal in gesleten, gelukkig en vind je geen jonge vent meer van 1 meter 75 op een vloer van een winkel op zijn buik, godzijdank.

Van een verslag van het logeerhuis lees ik dat Beer zijn geslachtsdeel graag vast houdt maar dat hij daar op gewezen wordt om dat op zijn logeerkamer te doen.

Ik moet toegeven dat Beer zijn hand dagelijks wel heel veel veilig warm in die richting zit. Trouwens, ik zie genoeg mannen gewoon hun onderbroek opschudden in het dagelijks leven. Niets gek eigenlijk.

En het springen op een trampoline geeft natuurlijk ook een grappig gevoel waardoor Beer naast het armen fladderen ook graag even met zijn hand een soort ping pong doet bij zijn broek.

Je snapt wel dat ik probeer dit stukje netjes te houden al wil ik er ook geheel normaal open over kunnen schrijven. Ik doe dat dus met wat humor, iets wat altijd een heel goed idee is om iets schaamtevol te kunnen bedekken.

Waar ik erg dankbaar voor ben is dat Beer totaal geen enkel gevoel heeft bij het zien van meisjes. Of jongens, er zijn ook jongens die gay zijn met autisme.

Het gaat hem alleen om het gevoel wat hij lichamelijk krijgt en grappig genoeg speelt Thomas de trein daarin een grote rol. Beer beschouwt Thomas en zijn vrienden als veilige treintjes waar hij zich geborgen en vrolijk door voelt.

Je zal hem dus eerder op zijn buik kunnen aantreffen met een DVD hoesje van Thomas de trein dan een blaadje met rondborstigevrouwen. Gelukkig zeg ik maar het is heel normaal voor elke andere jongen van 18.

Zo blijft het voor mij een stukje onschuldiger en kan ik er met een wat ongemakkelijk gevoel overheen lachen.

Wat wel is verandert dat Beer zich goed beseft dat hij dit in privacy moet doen. Hij wil dus het liefst de deur dicht doen. Dat scheelt voor mij ook weer iets nu hij dit de laatste tijd wel erg veel aan het doen is.

Hiermee ben ik nog niet helemaal van het ongemakkelijke gevoel af. Wel probeer ik er op een normale manier mee om te kunnen gaan. En er is niet erg veel normaal aan de Beer zodat dit normale hem toch iets normaler doet lijken. Positief omgedacht dus van mij.

Dus zo bedenk ik me dat het vast weer een fase is van ontwikkeling en dat deze fases weer overgaan in een fase waarin er weer een minder ongemakkelijk iets wordt gedaan.

En zo gaan we weer vrolijk verder.