Beers Wereld: Frietjes en Cola #autisme

Beer ging zitten aan de tafel waar we altijd zitten als we naar de snackbar Leo gaan die eigenlijk Nico heet. Ik krijg de naam Leo gek genoeg maar niet uit mijn hoofd maar Beer vindt de verwarring geen probleem.

Vanaf de toonbank waar ik de gebruikelijke bestelling plaats van frietjes, kaas soufflé en cola Zero ben ik aan het multitasken met betalen en begrenzen van de geluiden die vanaf zijn tafel de snackbar in stromen. Beer was bezig met zijn Thomas de trein filmpje op mijn telefoon en ik pakte maar een deel van een krant erbij want een gezellig gesprek zit er niet in bij ons wat niet erg is.Toch zie ik dat hij geniet hiervan en is het gelijk ook goed om er weer even uit te gaan na zijn dagbesteding, de routine wat doorbreken.

Het eten werd op tafel gezet en 1 voor 1 stak hij een frietje in zijn mond om tussen het kauwen door zijn geluiden te maken met af en toe een vlakke hand op de tafel slaan waarvan ik hem weer zachtjes begrensde met het zeggen dat we nu in een restaurant zitten en hij rustig moet zijn. In gedachten gingen er flarden van het gesprek als een cirkel door mijn hoofd van die ochtend. We zaten daar tegenover de kundige psychiater van het behandelcentrum speciaal voor Beren die Beer in december proef medicatie voor schreef en elk argument van degene die Beer maar een paar keer per jaar heeft werd gelukkig van tafel geveegd.

Het was een gesprek waarin mijn oren klapperde van ongeloof over hoe er over mij werd gedacht en van trots hoe er door de arts hiermee om werd gegaan in het belang van Beer. Het zorgde wel voor een aanvulling op mijn al bestaande stress die soms omslaat in angst de laatste tijd maar ook voor het algehele gevoel van een hele duidelijke grens die er eindelijk is gekomen met het toelaten van dit sadistische machtsgebruik. Vanuit die grens vormt zich een toenemende kracht die zeer belangrijk is om te kunnen blijven staan voor alles wat goed is voor Beer. Ik merkte dat wat de arts zei dat de medicatie echt noodzaak is bleef hangen. De woorden van haar dat er geen woongroep zit te wachten op iemand die zoveel lawaai maakt en dat er ook een kans bestaat dat zijn dagbesteding hem ook niet meer kan houden zo, hakten er behoorlijk in maar sterkte mij wel in hoe ik mijn plan voor de toekomst voor Beer voor ogen heb. Zijn gedrag proberen te kalmeren zodat hij later naar een rustige plek kan verhuizen zonder onrust en stress.

Ik maakte een praatje met een oudere man die met zijn hondje aan de tafel naast ons kwam zitten. Het was blijkbaar voor de man ook nodig om even te kletsen, misschien had hij ook een nare ochtend gehad of hij was gewoon een aardige praatgrage man. Zijn hondje zat smachtend omhoog naar Beers’ bord te staren in de hoop dat er een frietje af zou vallen.

Toen het bord leeg was en we bij de kassa nog om een ijsje vroegen als toetje werd het Beer net even te veel waardoor hij zijn restaurant gedrag niet meer vol kon houden. Een straaltje spuug ging in en uit zijn mond en met een das die hij half om zijn nek en half op de vloer had hangen stond hij heen en weer te springen. Ik hoopte snel af te kunnen rekenen en weer naar huis te kunnen gaan.

Beer liep 5 meter voor me uit zoals altijd met zijn ijsje en een cijfer in zijn hand. Af en toe moest hij hoesten en met die hoest hoorde ik hem zeggen dat hij morgen naar de dagopvang gaat. Als de dood dat hij door ziek worden een verandering in zijn schema krijgt. Soms vroeg ik hem om naast me te willen lopen waarna hij dit even deed om vervolgens weer een kleine sprint naar voren te maken. Gelukkig maar dat ik hem zo goed kan lezen en mijn eigen gevoel hierin kan uitzetten van wat normaal is.

Thuis gekomen wilde hij een kleurplaat van een Thomas treintje met het cijfer waar hij de dag mee wilde afsluiten. Het werd Edward (2) en toen ik later in zijn kamer keek zag ik dat hij die Edward even erg mooi had zitten inkleuren. Ik gaf hem een compliment hierover waarna hij zei; “Goedzo! Je bent een topper!”.

Zo zong ik zijn liedje, waar hij altijd erg schattig het hele liedje afraffelt in een paar seconde. Ik zag dat hij een stukje bruin plakband mee had genomen om zijn net gemaakte kleurplaat op de muur boven zijn bed op te kunnen hangen. Dit zijn nou van die momenten dat ik de liefde in overvloed voel stromen en alle bullshit weg voel gaan.

“Slaap lekker Beer, tot?” “Morgen!”.

Mijn angst vervloog en de rust kwam weer even terug.