Beers wereld: Dienstplicht #zorgintensiefkind #mantelzorg

Ik kan me niet veel meer herinneren van de tijd dat ik 18 werd.
Ik weet nog dat ik een handtekening moest verzinnen. Het werd een soort rare krabbel met een lus waar ik nu met 48 jaar nog steeds vast aan zit.
Ik begon me steeds meer te ergeren aan de rustige rituelen van kopjes thee en stukjes appel ’s avonds, van ouders die het wel rustig vonden niet 5 kinderen meer in huis te hebben maar alleen mij.
Dus stond ik te trappelen om het huis uit te gaan, iets wat met 18 jaar mogelijk werd toen er een kamer vrij kwam in het andere huis van mijn ouders boven de winkel tussen conservatorium studenten en een grotere broer.
Achteraf bedenk ik me hoe onvolwassen ik toen nog was. Hoe naïef romantisch en onervaren ik omging met verantwoordelijkheden die hoorden bij het volwassen worden.

Toen Beer een paar dagen 17 was kreeg ik een brief dat hij geregistreerd stond voor dienstplicht als dat nodig mocht zijn in de toekomst.
Ik moest er hard om lachen en zag Beer voor me in een legerpakje netjes alle kogels en geweren op een rijtje leggend, terwijl hij op en neer springt op zijn legerkistjes.
Ook bedacht ik me dat het best vreemd is dat hij deze brief kreeg omdat hij in de Wet Langdurige Zorg zit. Ook krijgt hij tot zijn 18e dubbele kinderbijslag vanwege zijn handicap. Dat moet toch wel ergens genoteerd staan dan?

Ik ben al een tijdje bezig met alle formulieren die nodig zijn te verzamelen en in te vullen voor als Beer 18 wordt.
Iedereen die ik daar over spreek met ervaring zegt dat het een hele klus is alles in te vullen en uit te zoeken dus ik heb maar een zilveren map van Beers’ zusje gebombardeerd tot belangrijke papierenmap waar ik telkens eentje van uitpak en invul.

Er kwam laatst een van die papieren terug van studiefinanciering die Beer direct aansprak, zovan; “Je moet zelf je handtekening invullen Beer , ook al doet je moeder dat nog voor je”.
Met een licht schaamte gevoel heb ik de brief even weg gelegd om straks weer een nieuw formulier uit te printen voor een paar maandjes “stufi” zodat hij na school naar de Wajong uitkering kan.
Die mag ik pas in januari invullen en opsturen trouwens, dat moet ik nog in mijn agenda zetten.

Ook was het lastig om uit te zoeken of er voor Beer bewindvoering nodig is met mentorschap of curatele.
Ik heb gekozen voor curatele aangezien ik Beer nooit zelfstandig over straat zie lopen en vast geklampt zie worden door een straatverkoper voor een abonnement van één of andere krant.
Mocht Beer straks zijn eigen pas gaan krijgen van zijn eigen rekening (ik heb er alvast eentje voor hem geopend wat nu nog een jongerenrekening is), dan verwacht ik niet dat hij met die pas gaat pinnen bij een automaat.
Ik zie hem niet alleen naar de Appie gaan om boodschappen te doen voor zichzelf. Waarschijnlijk koopt hij dan 10 tompoezen, 2 zakken chips en een salami pizza om zonder te betalen weg te gaan terwijl hij nog wat foldertjes verscheurt tot prachtige cijfers.
Mocht hij besef gaan krijgen van geld dan denk ik dat hij elke dag 10 cijfers gaat kopen bij verschillende winkels terwijl hij ook maandelijks zijn zorgverzekering en eigen bijdrage moet betalen.
Zijn vader en ik worden dus zijn curators als de Kantonrechter dat straks ook een goed idee vindt.
We worden binnenkort verwacht in de rechtbank met Beer die dat vast erg grappig zal gaan vinden.
Ik probeer er dus met een vreemd soort humor naar te kijken, om het een beetje te kunnen overzien.

Het meest grappige van dit alles is dat Beer misschien wel 18 gaat worden maar nog steeds alle afleveringen van Thomas en zijn vriendjes de hele dag door hardop herhaalt.
Het cijfer 2, vers van de Praxis gekocht staat voor Edward, een vriendje van Thomas.
Of er zijn 2 Teletubbies, of er zijn 2 taxi’s dus dan is het nog vroeg.
Alleen zijn grote lijf en baardgroei verraden dat hij straks 18 wordt. De rest van hem is nog een klein ventje die met Ijsbeer de knuffel slaapt en TikTak kijkt op Youtube.

Hij kan zijn naam schrijven, hele mooie bolle letters. Het formulier voor de studiefinanciering zal ik dus straks weer gaan uitprinten en dan door Beer laten ondertekenen ookal weet hij niet wat er staat.
Ook weet hij niet dat hij na de herfstvakantie een derde dag naar stage zal gaan.
Dan gaat hij nog maar 2 dagen naar school tot hij naar volledige dagbesteding zal gaan.
Ik heb toestemming gegeven dat de instelling van de stage hem mag gaan screenen om te kijken waar hij het beste in de toekomst kan gaan wonen op hun grote terrein.
Maar voor nu is Beer 17,5 en hij gaat zolang het nog gaat gewoon naar huis na school en stage en op zondag gewoon naar het bos, langs de zee, naar de bakker en later naar een winkel voor zijn cijfers of letters.

Zijn zusje vindt het voor nu ook nog best te doen al moet Beer niet gaan gillen of meegaan naar een schoolfeestje om daar op het podium te gaan staan springen.
Ze is nu met 11 jaar al aardig op weg steeds een beetje meer zelfstandigheid te willen afdwingen door alleen te willen fietsen en haar haar blauw te willen verven (ookal is het gelukkig na een paar keer wassen er uit).
Ze doorgaat een mooie natuurlijke weg naar volwassenheid en ik hoef er niets voor te doen.
Begeleiden en zorgen dat ze de juiste keuzes leert maken. That’s it.
Ze heeft al zitten oefenen op haar eigen handtekening en signeert ook haar tekeningen nu.
Van mij hoeft ze Beer niet te helpen als ik omwaai. Dat is een keuze die ze zelf mag maken.
En Beer, die blijft nog gelukkig een half jaar 17 en is zich van geen kwaad bewust dat hij straks geen kind meer is.