skip to Main Content
Beers Wereld: Bijzondere Tandarts Voor Beren

Beers wereld: Bijzondere tandarts voor Beren

Het is dat de tandarts van Beer altijd een smsje stuurt want anders moet ik eerlijk bekennen dat ik die afspraken behoorlijk kan vergeten. 6 maanden zijn ook best lang en met de dag leven betekent meestal dat je niet verder kijkt dan even in je telefoonagenda tussen de dagen dat Beer zijn cijferschema’s heeft ingetikt. Zeg maar.

Ik kon nog net de taxi afmailen op vrijdag en zette gisteravond de wekker een half uurtje later. Beer werd zelf ook wakker en ik hoorde hem alweer zijn cijfer parade opzeggen vanuit zijn hoogslaper. Het ochtend schema begon weer zoals altijd met rijstwafels met witte chocopasta.

Dit keer moest hij natuurlijk eerst mee het bos in en met een enorme groene glimmende opblaas 3 gingen we door de regen over de paden van een nat en modderig bos.

Ik merkte op dat ik de steeds toenemende geluidenstroom met een soort dronkenmans deuntje nieuw erbij wat keihard door dringt in mijn hersenpan, ik niet meer kan negeren. Zo ben ik dus nog strenger bezig Beer door te laten krijgen dat dit echt moet stoppen. Kappen en nooit meer gebeuren. Het is mooi geweest met dat lawaai, klink ik met een extra strenge stem om nog meer effect te boeken in een Berenhoofd wat mij dan vals glimlachend aankijkt. “1 kruisje” zegt Beer terwijl hij een sprint naar voren maakt om op een bankje een enorme klap te geven met een bijhorend cijfer erbij opzeggend.

Denkend aan de belofte van de intake behandelaar van dat gespecialiseerde centrum voor autisme maanden terug, om met een psychiater te onderzoeken of er voor Beren pillen zijn die een mooie demper kunnen vormen voor hem waardoor Berenmoeders het beter volhouden, besef ik me dat die gedachte steeds op en neer gaat en vandaag behoorlijk op. Het lijkt mij ideaal als er een medicijn bestaat die er voor zorgt dat de volumeknop van Beer permanent gewoon lager staat maar ik weet ergens wel dat dit toch niet het geval zou zijn en bedenk me dat er gelijk ook weer nadelen aan pillen kleven.

Thuis met jas aan en de regenlaarzen vervangen voor zijn hippe gympen poetste ik zijn tanden snel even na om naar zijn bijzondere tandarts te gaan. Bijzonder zeker aangezien de doelgroep Beren zijn en andere mensen die vanwege een beperking of extreme angst niet naar een gewone tandarts kunnen gaan.

Beer gaat altijd eerst naar de WC daar om even een concertje te geven voor de lekkere akoestiek. Vanuit daar gaat hij zitten spelen aan het kleine tafeltje met mini stoeltjes voor kinderen. Het geluid ging door maar ik zat er met mijn strenge aanpak behoorlijk boven op. Tegenover ons zaten ouders met hun volwassen dochter die van ellende haar hoofd tussen haar armen op tafel had gelegd. Ik knoopte een klein gesprekje aan terwijl ik Beer een boekje van Nijntje liet voorlezen aan zichzelf.

“Ze is extreem bang, want ze heeft een gaatje wat ze gaan proberen te vullen” zei haar vader. Ik vertelde over Beer die een half jaar geleden voor het eerst op een plaatje wilde bijten zodat ze tandarts op een foto in zijn gebit beter kon kijken. Tot die tijd was het al een wonder dat hij überhaupt zijn mond open wilde doen. En daarna zei ik dat ik het me erg goed kon voorstellen dat ze bang was hoor, het meisje had inmiddels haar ogen gesloten en werd met haar bezorgde moeder voorzichtig afgevoerd naar de WC.

De tandarts liep uit en Beer begon wat meer onrust te tonen. Het Nijntjes boekje was uit en wild graaide hij in een bak met legostukken. “Scheuren” klonk het vanuit de kinderhoek en ik lette even extra op of het Nijntjes boekje niet in mooie cijfers verscheurt zou gaan worden.

Gelukkig kwam de assistente ons ophalen en begon met haar enthousiasme samen met Beer even op en neer te springen. In de behandelkamer ging Beer zoals hij al jaren geleden aangeleerd heeft op de stoel liggen maar met zijn hoofd angstvallig op zijn borst. “Tandentellen!” zei hij, het duurde te lang dat ik met de tandarts even het laatste half jaar in een halve minuut door nam.

Gegil klonk toen de tandarts een zilver tangetje tussen zijn tanden wilde halen. “Beer doen!!” Ik op de stoel een beetje assisteren door hem te zeggen dat het geen pijn doet en dat hij maar goed mee moest gaan tellen. De tandarts realiseerde zich weer dat stappen vooruit niet altijd door zetten bij Beren en dat je soms een stapje terug moet zetten om in elk geval tanden te kunnen zien. Ze koos dus snel voor de tandenborstel en een vluchtige blik. Binnen 2 minuten stond Beer van een foldertje 2 cijfers te scheuren en kreeg ik te horen dat hij gewoon een fantastisch gebit heeft. Gelukkig maar.

Waarschijnlijk vanuit het gevoel dat ze nog wat moest zeggen vroeg ze of Beer niet alleen maar limonade kreeg te drinken nu hij 2 lange logeerweekenden weg is. Ze weet dat er in de woningen op een instelling vaak kannen met limo staan en dat ze daar nauwelijks water drinken. Ik beloofde daar eens naar te vragen en zei lichtelijk trots dat Beer nu sinds de zomer steeds meer water thuis krijgt te drinken. Ik weet dat het ongeveer 17 jaar heeft geduurd om hem water te laten drinken zonder limonade er in omdat drinken voor Beer nooit alleen water hoort te zijn.

En zo gingen we met de enorme grote opblaas 3 op de achterbank snel naar de dagbesteding waar ik hem met een opgelucht gevoel dropte bij de deur. Toen ik naar huis reed bedacht ik me een wereld waar Beer niet naar een dagbesteding of school zou kunnen gaan. Dat een weekend van entertainment een hele week zou duren. Snel hervatte ik mezelf weer en reed ik snel door naar huis waar even geen herrie zou gaan klinken.

 

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X