skip to Main Content
Beers Wereld – Bijzondere Tandarts #autisme

Beers wereld – Bijzondere tandarts #autisme

Elk half jaar gaat Beer naar de bijzondere tandarts, speciaal voor mensen met een verstandelijke beperking. Vandaag was weer zo’n controle dus moest hij eerst mee door het bos de honden uitlaten.

Bij het grote pad op weg naar de auto was ik al multitaskend bezig een berichtje te tikken, de honden mee te krijgen en Beer die standaard 30 meter voor mij uit huppelt in de gaten aan het houden.

Zo zag ik dit keer niet een hondenmevrouw die ons met haar hond tegemoet kwam.

Ze zocht met angstige ogen mijn blik op en zei ” nou, tegenwoordig kan je niet meer gerust door het bos, je hond uitlaten hè?!”.

Ik bedacht 1 seconde wat ze bedoelde en hoorde Beer die voor me uit inmiddels stil stond om met gestrekte arm het cijfer 7 uit te kunnen beelden in de lucht, terwijl hij een motor/schaap na deed.

De mevrouw vertelde verder dat ze vond dat die persoon, ze wees naar Beer, haar wel erg verward deed overkomen. Ze zocht een bevestiging van mijn kant.

Nou is het zo dat er steeds vaker in het nieuws komt dat er meer verwarde mensen los rond lopen. En helaas heeft er een week geleden zo’n verwarde man 3 mensen zomaar dood gemaakt terwijl ze hun hond uitlieten.

Ik zei resoluut tegen de mevrouw dat die man daar geen verwarde man was maar mijn zoon, Beer. Ik vertelde verder dat hij autisme heeft met een verstandelijke beperking.

De mevrouw keek me ongelovig en nog steeds bang aan. Ik vervolgde mijn uitleg over Beer met nog meer bewijsvoering die hem nu wel onschuldig zou moeten pleiten. Dat hij dus een handicap heeft en niet verward was. Dat hij net 18 jaar is geworden en er dus groot uit ziet al.

“Hij woont dus nog thuis?!” ging de mevrouw met een iets lichter angstige blik door maar tegelijk met een grote portie ongeloof.

Ik bevestigde haar vraag en vertelde gelijk dat ik het begreep met het oog op die bos moorden dat ze alerter is dan anders.Ik vertelde ook dat ik hoop dat de angst snel weer zou overwaaien en ik ook weer met Beer wat rustiger door het bos kan lopen.

“Sorry”, zei de mevrouw maar ik zei snel dat ze alert was en gezien de omstandigheden geen sorry hoefde te zeggen.

In de auto, op weg naar de tandarts, bedacht ik me dat het niet een gebeurtenis was geweest die op zichzelf stond. Steeds vaker voel ik angstige blikken van mensen die niet begrijpen waarom er zo’n grote vent zich zo uit in een publieke omgeving.

Misschien begrijpen mensen het beter als mensen zoals Beer zich in een groepje bevinden op een terrein van een instelling met 1 of 2 begeleiders die een portofoontje bij zich dragen. Zomaar los in het bos voelt eng en aangewakkerd door nieuwsberichten van gevaarlijke verwarde mannen slaat de angst toe bij mensen.

Enerzijds ben ik blij dat mensen alert zijn en op elkaar letten maar ik besef me dat ik het behoorlijk zat ben om telkens Beer te moeten verontschuldigen voor zijn gedrag of bewegingen.

Ik weet nog goed hoe ik vroeger in de supermarkt peentjes aan het zweten was met een rot gevoel als Beer een fit kreeg omdat hij niet begreep dat ik al pizza in de vriezer thuis had en hij die dus niet hoefde te pakken voor mij in de supermarkt. Krijsen en zichzelf slaan tegen zijn hoofd uit onbegrip.

De blikken van mensen vol afgrijzen en afkeuring omdat hij er wel verder gewoon  uitzag.

Soms wilde ik dat Beer net als mensen met Down Syndroom uiterlijke kenmerken zou hebben zodat mensen wat milder zouden gaan reageren. Pijn voelde ik letterlijk gaten maken rond mijn hart van onmacht als zo’n situatie plaats had gevonden. Na die pijn voelde ik een strijdlust om door te gaan. Om mij niet bang te laten maken en Beer thuis te moeten laten.

Angst voel ik ook. Zeker nu het zusje steeds ouder wordt en langzaam meer de wijde wereld wil verkennen. Gekken die meisjes van hun fietsen rukken en uiteindelijk dood maken. Verwarde mensen die met messen door bossen lopen..

Naast die angst voel ik ook de pijn van hun ouders. De pijn in hun hart dat hun zonen zo ontspoort en ziek zijn geworden dat ze door heel socialmedia – Nederland op de brandstapel gegooid moeten worden, opgesloten en nooit meer losgelaten.

Pijn voel ik dat andere mensen niet de kennis bezitten om het onderscheid te kunnen maken tussen een verward mens en iemand met autisme en een verstandelijke beperking, de laatsten zijn ook vaak verward voor deze enge boze wereld.

Er is nog een hele boel kennis nodig, besef ik me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X