Arie in Wonderland: Slotakkoord
Lieve meeleeslevers van Arie,
Het doet mij verdriet jullie te vertellen dat mijn lieve Alzheimer papa vorige week donderdag in alle rust in zijn slaap is overleden.
We wisten dat papa zou sterven. Dat de toestand in zijn been en meer, zonder zeer risicovolle behandeling zijn dood zouden betekenen. We hebben gekozen voor pijnbestrijding en comfort en hem uit het ziekenhuis mee naar ‘huis’ genomen.
Dat nieuws was toen voor ‘de wereld’ nog te groot.
Papa leek zich in het ziekenhuis te beseffen dat het ernstig was en sprak mij mooie woorden.
Zijn laatste weken waren nodig voor hem en voor ons om los te laten. Hebben nog vele mooie momenten opgeleverd.
Zijn lichaam gaf het langzaam maar zeker op. De laatste dagen ook niet meer uit bed. Omdat dit te belastend. Niet meer nodig.
Ik heb in de bijna anderhalf jaar dat papa woonde ‘in daar waar hij nu was’ vaak gemopperd. Over de laatste weken heb ik lof. Liefdevol en zorgzaam. Kijkend naar wat papa nodig had. Naar wat nog kon. Niet meer hoefde.
De zondag voor zijn sterven heeft hij bewust afscheid van me genomen. Is gezegd wat nog gezegd. Door hem. Door mij. Ik weet me hier heel, heel rijk mee. Een groot kado.
Hij wist toen ook zeker dat hij naar de hemel zou gaan. Voor een man die zijn hele leven onzeker was over hij wel goed genoeg, een rustige en troostrijke gedachte.
Op mijn vraag of hij er klaar voor was, kwam een volmondig “Ja”.
Maar ook dat het wel moeilijk was.
En dat was het ook. Voor hem. Voor mij. Loslaten.
Maar het is hem gelukt. In liefde. We waren zo rond. Mijn lieve papa en ik.
Naast verdrietig ben ik bovenal dankbaar. Voor wat er was. Voor hoe het gegaan is. Voor zijn rustig sterven.
En opgelucht. Dat het klaar is. Voor hem. Voor mij.
En dat is het. Dinsdag was zijn uitvaart. Hebben we hem nog een keer in het licht. Heb ik hem en mij verteld.
Het was goed. En het was fijn druk.
Nu keer ik langzaam terug naar mijn eigen leven. Zoek ik naar waar ik daar ook al weer gebleven was.
Dat kan ik niet zonder ook hier te ronden. Met jullie.
Dank voor jullie meeleesleven. Het is groter geworden dan ik me had kunnen voorstellen…
Ik kan niet voorzien wat er aan reacties gaat komen.
Bescherm mezelf wel door jullie nu allemaal te bedanken voor wat er was. Voor het meedragen. Het meeleven. ieder op zijn eigen manier.
Dank, dankjullie wel.
Het was mooi.
Agnes van Arie
p.s. de tekening is de voorkant van papa’s rouwkaart. Deze heb ik dinsdag voor zijn sterven opgehaald bij de tekenjuf. “Hij heeft hier zo zijn best op gedaan”, sprak zij. Ik zag meteen waarom.
Meer lezen
Comments (0)