Arie in Wonderland : Van afgelopen woensdag en familie

Als ik binnenkom slaapt papa. Zijn hoofd ligt voorovergebogen op zijn borst.
Ik laat hem lekker slapen. Ruim de meegebrachte spullen in zijn kast.
Terwijl ik zachtjes aan het rommelen ben wordt papa toch wakker. Maar het blijft stil.
Zo gewoon is het blijkbaar dat er iemand in zijn kamer aanwezig is?
Ik loop naar hem toe. En dan lichten zijn ogen op boven zijn ouwe mannetjes mond. Papa heeft zijn gebit niet in. En ziet er zo 30 jaar ouder en enorm breekbaar uit.
Maar hij ‘herkent’ me. We begroetzoenen.
Ik zeg: “Je hebt je tandjes niet in”. “O”, zegt papa. Ik zoek in zijn kast naar zijn gebit. Poets het schoon. En loop naar papa. Zijn gebit in mijn vingers. “Even goed kijken hoor, welke waar moet”. Papa opent ‘braaf’ zijn mond. Rommelt met zijn tong zijn bovengebit goed. “Nog een keer de breedbekkikker”, zeg ik terwijl ik zijn ondergebit voorhoud. Papa grinnikt. Ook deze klikt op zijn plek. En daar is mijn papa weer. Wát een verschil maken die tanden!

Ik ruim tandpasta en borstel op. Rommel nog wat in zijn kast. We gaan zo zingen.
“Die familie van jou, die lijkt wel steeds meer te worden”. Mijn hersenen draaien. Intussen vraag ik: “Wat zei je nou net?”. Een gevaarlijke vraag. Soms weet papa het zelf niet meer… Maar nu wel. En hij herhaalt zijn opmerking bijna letterlijk.
Ik vertaal als ” Heb je het idee dat je vaker bezoek krijgt?”. “Ja”, antwoordt papa.
Ik weet dat mijn zus af en toe. Vermoed mijn nichtje, zijn kleinkind. En zag vanmorgen mijn grote nicht bij de ingang. Nu zelf door schoonvader in deze wereld getrokken. Ze was ook bij papa geweest.

Mooi dat hij dit toch mee lijkt te krijgen.
Want hij mist zijn familie. Heeft het vaak over zijn broer Adri. Tijdens mijn leven heb ik weinig van een bijzondere band tussen hen gemerkt. Maar papa heeft het de afgelopen maanden vaak over hem. Ze hebben blijkbaar een verbintenis met elkaar gehad, die tijdens hun volwassen leven niet zichtbaar bleef. Maar nu mist hij zijn broer. En vraagt vaak of ik Adri nog gezien. Meestal rommel ik erom heen. Vraag ik of papa hem mist. Want ík weet dat Adri er al lang niet meer is.

Vandaag vroeg papa onder het zingen ineens: “Adri hè? Weet jij of die overleden is?” En ik kon niet anders dan ja zeggen. En ik zie dat papa ervan schrikt. Omdat hij niet meer wist. Van schrik wordt het verdriet. En verwijt. “Hoe kan het nou dat ik dat niet wist? Waarom hebben ze mij dat niet verteld?” En hij huilt.
En ik leg uit dat hij het vergeten is. Dat dat niet zijn schuld. Maar dat zijn hoofd. En dat hij er wél bij. En ervoor nog veel gesprekken heeft gehad met Adri. Dat het goed was…
En dat is waar. En het helpt papa. Hij wordt weer rustig. En de tranen stoppen. Ik aai zijn oude hoofd.

Vandaag had papa bezoek van familie die hij niet bewust mist. Maar die wél belangrijk voor hem is. Omdat zijn dag er even van opkleurt.
Ik kreeg via familienet bericht en ik prijs papa gelukkig vandaag.
Omdat zijn kleindochter er vandaag was. En hem een sneeuwpop heeft gemaakt. Zijn gezicht zegt genoeg.