skip to Main Content
Anne’s Vader

Anne’s vader

Mijn naam is Anne. Ik ben geboren in Frankrijk en heb de afgelopen 24 jaar in de Verenigde Staten van Amerika gewoond.

In het jaar 2000 is mijn leven drastisch veranderd. Ik werd Amerikaans staatsburger en twee maanden laten werd mijn moeder plotseling geconfronteerd met eierstokkanker. Twee jaar later verloor ze de strijd met die dodelijke kanker en stierf op mijn verjaardag.

Wij (ik en mijn broers en zussen) waren erg bezorgd over mijn vader, over zijn welzijn en zijn interactie met ons en met mensen om hem heen. Een jaar daarvoor had ik tijdens de zomermaanden gewerkt in de keuken van een faciliteit voor mensen die de ziekte van Alzheimer hebben. Ik besteedde veel aandacht aan deze mensen die spontaan naar me toe kwamen en mij keer op keer dezelfde verhalen vertelden. Prachtige, mooie mensen met buitengewoon aandoenlijke verhalen.

Op de een of andere manier was ik mezelf aan het voorbereiden op de pijnlijkste vier jaar die ik na mijn moeders dood zou ervaren. Toen mijn moeder nog in leven was, viel het mij op dat mijn vader altijd vroeg welke dag het was. Mijn moeder raakte dan van streek, wat waarschijnlijk haar manier was om haar bezorgdheid te uiten.

Mijn lieve vader had zijn liefdevolle metgezel verloren en was zo overweldigd door verdriet, maar kon zich tegelijkertijd niet meer herinneren wat hij deed met bepaalde dingen. Hij begon zwaar te drinken en voelde zich zo ontzettend verloren. Soms, als ik met hem praatte, kon ik duidelijk merken dat hij had gedronken. Op een dag vond mijn broer hem op de vloer van de woonkamer. Mijn vader had een beroerte gehad en werd naar de eerste hulp gebracht. Totdat hij stierf, een jaar later midden in de nacht, was hij dan weer in, dan weer uit het ziekenhuis.

Mijn leven bestond uit het heen en weer vliegen tussen San Francisco en Parijs. Als je eens wist hoe ongelooflijk schuldig ik me voelde, en hoeveel pijn het me deed om mijn vader voor mijn ogen te zien wegkwijnen. Om hem zo kwetsbaar te zien, niet begrijpend waarom hij zijn portemonnee niet zelf bij zich mocht houden, zich afvragend waar mijn moeder was als hij wakker werd van een middagdutje. Mijn vader was een ingenieur en een hele intelligente man. Het moeten aanschouwen hoe hij zijn waardigheid verloor door deze ziekte was ondraaglijk. Ik zal het nooit vergeten!

Om er niet aan onderdoor te gaan probeerden we zoveel mogelijk terug te vallen op humor en lachten veel. Maar diep van binnen voelde ik die ongelooflijke pijn omdat ik mijn moeder had verloren en omdat ik op de dag dat zij stierf, ook mijn vader verloor. Ik zag hoe hij langzaam achteruit ging, totdat hij ons uiteindelijk voorgoed verliet.

De dag dat hij stierf waren we eigenlijk allemaal opgelucht. Hij was vrij.

Ik ben sterk en het gaat goed met mij. Ik wilde mijn verhaal gewoon met jullie delen.

www.alz.org

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Mariette Otten McGovern

is vertaalster, musicus en werkt als taalcoach voor Rosetta Stone. Ze woont en werkt in Florida, in de Verenigde Staten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X