Alsof ik hem opnieuw verloor

Lange tijd kon ik niet bij mijn fijne herinneringen aan mijn tijd met Maik. De ziekte had van hem een ander mens gemaakt en zo ben ik hem gaan onthouden. Daar komt bij dat ik in mijn tijd als mantelzorger ook mijzelf een beetje ‘verloor’ en de zieke Maik dat kwalijk nam. Dat klinkt misschien heel cru als ik het zo verwoord, maar het lag natuurlijk complexer.

Afgelopen weekend kwamen de fijne herinneringen, gepaard met een groot gemis. Dat gemis had ik de afgelopen vier jaar gemist. Het was toch niet normaal dat ik zo full power door ben gegaan met mijn leven. Ik hoorde echt in te storten, hem te missen. Ik hoorde gesprekken met hem te willen voeren en zijn advies te willen vragen. Dat had ik niet. Ik was 23 jaar toen hij overleed en ik was op. Ik heb gefeest. Niet omdat hij er niet meer was natuurlijk, maar omdat ik een energiek mens ben en die energie de laatste maanden van die tijd al niet meer kwijt kon. Ik liet mijn bachelor voor wat het was en stortte mij op mijn minor aan het conservatorium. Het was een pretpakket dat flink afstak tegen de twee-en-een-half jaar ervoor.

De herinneringen kwamen niet zomaar. Ik zette het feestelijke filmpje voor Mantelzorgelijk in elkaar en kwam oud beeldmateriaal van hem tegen. Ik moest allemaal andere dingen doen, maar raakte verstrikt in het maken van het filmpje. Het was verdrietig, maar ook zo fijn en leuk. Het was zo goed voor mij om hem op video te zien lachen. Zeker omdat het in reactie op mij was, en ik kon zien aan het schudden van de camera dat ik ook moest lachen en het naar mijn zin had. Wat had hij een eigen lach en zijn manier van leven was zo mooi. Voor mijn doen soms wat voorzichtig, maar dat sierde hem ook.

Rondom de tijd van zijn overlijden schreef ik een nummer voor hem. Iets wat ik nooit echt eerder had gedaan. Tijdens de minor aan het conservatorium zette een medestudent er een mooie begeleiding onder. Mijn muziek is extreem persoonlijk, dus ik had het eigenlijk nooit aan iemand laten horen. In het filmpje dat ik maakte was er ruimte voor muziek. Eigenlijk was er geen betere manier om mensen het te laten horen, in combinatie met beeld van hem. Ergens is het zo logisch en simpel dat ik niet kan begrijpen dat het me vier jaar heeft gekost voor ik op dit idee kwam… Toch was het nu op zijn plek en er is geen weg terug meer. Nu mis ik hem. Het doet me pijn, maar ik ben zo blij deze pijn te kennen. Het voelde gek dat dit verdriet achterwege was gebleven.

Het voelt alsof ik hem opnieuw kwijtraakte tijdens het maken van het filmpje. De eerste keer verloor ik de zieke Maik, dit keer de gezonde, mijn vriendje. Het is bijzonder hoe het allemaal werkt. Je hebt er niets over te zeggen. Het laat zich niet controleren of forceren. Het komt zoals het komt. Als het maar komt… Wat ben ik blij dat ik hem mis.

Veel liefs.