Als mijn vader plots afscheid moeten nemen van zijn hondje #dementie

Vorige week zondag was een droevige dag. Papa’s hondje had hem om een uur of negen ’s ochtends wakker gemaakt en samen zijn ze meteen naar buiten gegaan. Helaas een hele korte wandeling. Toen papa 100 meter van zijn huis was, viel Spikey plotsklaps om. Toevallige voorbijgangers kwamen papa meteen helpen maar het mocht niet meer baten. Zij zagen onmiddellijk dat het arme beestje gestorven was.

Papa wilde daar niet aan en besloot mijn zwager te bellen: “Kan je meteen komen? Wimpie is waarschijnlijk dood.’ Toen mijn zwager aankwam, zag hij het meteen. Hij heeft de voorbijgangers bedankt, heeft het hondje opgetild en is met papa naar huis gelopen. Nog steeds viel bij papa het kwartje niet en hield hij het hondje stevig vast aan de hondenriem.

Binnen het uur waren we allemaal bij papa thuis. Het hondje lag nog net zoals hij gestorven was, op zijn vaste plekje bij de eettafel. Ieder van ons werd gevraagd of we toch nog even voor de zekerheid wilden kijken of het hondje wel écht dood was. Papa stond er wezenloos bij en kon het nog steeds niet geloven. Toen we gezamenlijk aan een bakkie troost zaten, stond hij steeds op en liep telkens naar zijn hondje. Daar bleef hij dan staan en praatte zachtjes tegen hem: ‘Wim, word maar wakker. Wim, ga maar staan joh.‘ Nog steeds kon papa het niet geloven. Zo ontzettend triest.

De dagen erna waren minstens zo schokkend en triest. Voor papa maar ook voor ons. Papa was ’s avonds zelfs in de veronderstelling dat hij twee honden verloren was. Op maandag bleef hij beweren dat mijn moeder en zijn hond in dezelfde week overleden waren. Zijn hoofd werd steeds warriger en verdrietiger en wij konden niet echt tot hem doordringen. De spinsels in zijn hoofd zaten hem behoorlijk dwars. Heel triest en machteloos voelden we ons.

Dat werd nog moeilijker toen papa vanaf maandagavond begon te vragen om een nieuw hondje.  “Ik ben zo alleen“, zei hij steeds. Eigenlijk hadden wij – als kinderen – al min of meer bedacht dat er geen hondje meer zou komen. Want wees nou eerlijk:  Wonen bij een persoon die niet eens voor zichzelf kan zorgen. Kan je dat een hondje nou wel aandoen? En wat als papa straks naar een verpleeghuis moet?

Inmiddels is de helft van ons toch al weer van mening verandert. Want buiten de eenzaamheid,  is het toch ook niet goed als papa geen vaste loopjes meer heeft en veel minder buiten komt. Dan spreekt hij namelijk ook weinig andere mensen, dan zijn kinderen en de dames van de thuiszorg. En de regelmaat is er ook helemaal uit, nu hij geen hondje meer heeft. Tijd bestaat met de dag minder, in papa’s hoofd. Alle uren zijn voor hem eigenlijk min of meer hetzelfde. Niet goed!

Daarbij; dat hondje kan er in de zorg ook nog wel bij.. Of toch niet?
Het laatste woord is er vast nog niet over gesproken. Mijn gevoel zegt me steeds dat het voor papa’s  welzijn en het ‘langer thuis kunnen wonen” echt het allerbeste is. Maar eerst wachten we nog even. Voor het zelfde geldt vergeet hij dat hij nog een hondje wil hebben. Net als destijds met zijn auto. Niets zo onvoorspelbaar als het demente brein…