skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: Tja… Wat Vertelt Hij Eigenlijk Nog? #alzheimer

Als mijn vader vertelt: Tja… wat vertelt hij eigenlijk nog? #alzheimer

Deze week geen filmpje maar een blog. Papa is namelijk niet helemaal aanspreekbaar. Dat heeft twee redenen. Enerzijds heerst er buikgriep bij papa op de woning en worden de bewoners – ivm besmettingsgevaar – geacht in de woning te blijven. Papa zit dus hele dagen in de huiskamer met al zijn medebewoners en dat maakt filmen moeilijk. Ik mag ivm privacy natuurlijk zijn medebewoners niet zomaar op beeld nemen.

Maar de tweede reden is dat papa zelf niet lekker is. Hij is benauwd, hoest vaak, is heel moe en daardoor ook heel verward. Een gesprek gaat dan ook heel moeizaam en ik kan er vaak geen touw aan vastknopen.

Heb ik eigenlijk wel geld gekregen?
Van wie?”
Van onze tantes
Welke tantes?”
Onze tantes of ben jij geen familie?

Even later:

Wat kijk je naar me?”
Ik mag toch wel kijken naar mijn vader?
(Hij kijkt me hoogst verbaasd aan)
Je vader? Aan me hoela!”

En weer later, zomaar uit het niets:

Dat dingetje….” (Hij wijst met duim en wijsvinger en wacht tot ik het woord voor hem invul)
Dingetje?”
Ja, hoe heet ’t ook al weer?”
Bedoel je je sleutelblok?”
(Hij kijkt me glazig aan en ik kijk terug)
(Driftig)”Dat dingetje waar ik altijd mee speel!
Gelukkig wordt dan de thee geschonken en ben ik weer even gered.

En na ruim een uur zo gezeten te hebben wil ik eigenlijk maar een ding. Naar huis!  Ik heb er namelijk écht moeite mee om hem zo te zien. Het maakt me verdrietig. Hij zakt verder in het verleden. Ineens ben ik zijn zus en praat hij over dingen van ver voor mijn tijd. Weet ik veel waar hij het over heeft… Maar papa voelt meteen dat ik naar huis wil en dan komt het:

Zullen we gaan?”
Waarheen?”
Naar jouw huis!”

Ik schakel meteen:

Nee dat kan niet want ik moet met Wessel naar de tandarts.”
En ik dan?”
Jij blijft hier gezellig eten.”
Nee, ik ga naar huis. Mama zit te wachten.
Dan kom ik jou na de tandarts halen. Ik moet nu gaan anders ben ik te laat
Oke, ga maar snel dan.”

Ik sta meteen op en geef hem snel een kus. Papa kijkt me indringend aan en zegt ineens weer heel helder: “Waarom kus je me? Je komt toch zo weer terug?”😅

Als ik naar huis rij ben ik echt kapot moe en kan alleen maar denken: HOE LANG NOG???
Ik ben de hele middag en avond in mineur….

 

Avatar

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, storyteller, echtgenote, moeder en zij was tot voor kort een zeer gedreven en ervaren mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Eerst in de thuissituatie en later in het verpleeghuis. Tevens is zij de bedenker en het creatieve brein van Mantelzorgelijk.nl en voorzitter van Stichting Mantelzorgelijk.

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
X