skip to Main Content
Als Mijn Vader Vertelt: “prijsuitreiking” #alzheimer

Als mijn vader vertelt: “prijsuitreiking” #alzheimer

Bij mensen met dementie komt het vaak voor dat het chronologische geheugen in de war raakt. Omdat heden en verleden door elkaar worden gehaald, krijg je vaak een wonderlijke mix van feiten uit het verleden en het nu. Voor je dierbare met dementie is er niets aan de hand, hij of zij is er heilig van overtuigd dat het klopt. Vaak zie je dat een bepaalde handeling, muziek, beeld of reactie iemand met dementie prikkelt om terug te vallen op feiten uit het verleden. Mijn vader heeft dat ook meer en meer. Hem hierin corrigeren of op andere feiten wijzen heeft meestal niet zoveel zin.  Proberen af te leiden werkt soms beter. En het allerbeste? Meedeinen met zijn beleving en waarheid!

Deze week film ik een gesprek waarin voor mij heel duidelijk te zien is dat heden en verleden door elkaar lopen. Uit de weekrapportage van de zorg weet ik dat papa deze week ’s avonds naar het grand cafe is geweest voor een muziekactiviteit. Toen we twee dagen later samen aan de koffie gingen op het terras van het restaurant, keken we uit op het grand cafe. Ik zag papa steeds loeren en prakkiseren en ineens vertelde hij dat hij daar onlangs nog geweest was voor een… prijsuitreiking.

Papa refereerde daarmee volgens mij aan een gebeurtenis uit zijn verleden: Het winnen van de straatprijs van de Postcodeloterij. Dat was natuurlijk een enorme happening in de straat. Niet alleen het winnen van die geldprijs maar ook de tv opname en de feestelijke uitreiking. En de aanloop ernaartoe was ook zo super geweest. Papa was gebeld met de mededeling dat hij om 18:30 die avond thuis moest zijn om een pakket in ontvangst te nemen. Papa was voorzitter van ons dorpse comité van Nationale feesten en het was 4 mei. Om 18:30 uur moet hij op onze Brink aanwezig zijn, voor de voorbereidingen van de dodenherdenking . Hij had dus geen tijd om thuis te blijven wachten. De persoon aan de telefoon probeerde hem te overtuigen van het belang dat hij het zelf in ontvangst nam. Papa twijfelde en vroeg zijn buren of die thuis waren rond dat tijdstip en of een van hen het pakket aan wilde nemen. Maar wat bleek? Ook zij hadden een dergelijk telefoontje gehad. De verwarring was groot! Lang verhaal kort: papa was uiteindelijk hartstikke blij dat hij iets langer thuis gebleven is want hij won op zijn lot maar liefst fl. 25.000,-  en de dodenherdenking in ons dorp verliep net zo indrukwekkend en respectvol als altijd.

Terug naar ons gesprek. Toen ik het woord ‘Postcodeloterij’ liet vallen lichtte papa’s ogen op. (Bingo, ik had gelijk!) Papa praatte enthousiast verder maar ineens merkte ik dat hij de clue van het verhaal kwijt raakte en de gaten begon op te vullen met dingen uit het heden. De buren waarmee hij destijds de straatprijs won maakten plaats voor zijn huidige buren , oftewel medebewoners van huisje 19. De buren of medebewoners waar hij soms wel en soms heel geen contact mee heeft omdat ieder in hun eigen bubbel zitten en ze verbaal niet zo heel sterk meer zijn. Of omdat ze elkaar continue verkeerd begrijpen, waardoor papa zich de afgelopen weken een beetje ‘timide’ voelde. Ineens hebben we het in ons gesprek niet meer over het winnen van een prijs maar over contact maken. Ach gossie, die papa…

 

 

 

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
Back To Top
X