Als mijn vader vertelt: Ik weet alleen maar dat ik jou herinner

In het dagelijks leven is onze aandacht vaak ergens anders; bij een herinnering, dagdromen of dingen die nog moeten gebeuren. Het moment zelf gaat dan aan je voorbij. Maar bij mensen met een vorm van dementie is dat natuurlijk heel anders. Ze leven in een verder verleden en door het vergeten leven zij eigenlijk alleen nog in het nu, of in het moment.

Deze week film ik een gesprekje waarin mijn vader zegt dat ik de enige ben die hem opzoekt in de Hogeweyk. Ik weet echt 100% zeker dat dit niet zo is want mijn broers, zussen en ik hebben alle dagen van de week verdeelt zodat papa dagelijks een van ons op bezoek heeft. “Ik weet alleen dat ik jou herinner”, zegt hij tegen me. Dus eigenlijk is het: waar zijn aandacht is, daar ben jij. (of ik in dit geval) Papa zegt namelijk tegen ons alle vijf, elke keer dat we bij hem zijn: “Jij bent de enige die ik zie. Die anderen zie echt ik nooit!”

Jammer dat hij vergeet dat we komen. Het kost ons namelijk best heel veel tijd. We blijven nooit maar even en doen altijd wel iets leuks met hem: eten in het restaurant, naar de muziek bij het grand cafe, tourtjes maken met de auto, meenemen naar Muiderberg, socializen in zijn woongroep, wat papa ook maar wil. Alle aandacht gaat tijdens onze bezoeken naar kwatta. Hij geniet van het moment maar is het een paar minuten later al weer helemaal kwijt.

Inmiddels hebben we geleerd om er heel anders naar te kijken: Wij maken voor onszelf herinneringen met papa. Het is helaas nooit meer andersom. Papa leeft alleen nog in zijn verre vroeger en in zijn hele korte nu…