skip to Main Content

Als mijn vader twijfelt aan zijn dementie

als mijn vaderMijn vader was een krachtige persoonlijkheid. Altijd zijn woordje klaar op de momenten dat het nodig was. Als hij eenmaal een mening had gevormd dan week hij daar niet zo snel meer vanaf. Natuurlijk gingen we weleens tegen hem in, maar dat was lang niet altijd eenvoudig. Zo nu en dan steekt die eigenschap de kop nog wel eens op. Steeds minder vaak, maar er zijn dagen dat hij behoorlijk in vorm is en zich dan letterlijk en figuurlijk vastbijt in een mening.  De afgelopen weken was hij eigenlijk wel  “easy going’. En juist als ik dat voorzichtig constateer, hebben we de poppen aan het dansen!

Mallijntje, wat denk je nou? Er verandert iets in mijn hoofd!” Mijn vader staat pal voor mijn neus als hij dat zegt en ik voel dat hij opgefokt is.
In je hoofd? Wat dan?” Ik ga rustig op de bank zitten om een beetje afstand te nemen.
Boven in mijn hoofd, ik zweer het je!” En hij legt zijn hand vervolgens met een dramatische zwaai boven op zijn hoofd.
Ik moet er stiekem een beetje om grinniken en zeg:”Ja pap, maar wat voel je dan?”
Geïrriteerd kijkt hij me aan. “Wat voel je dan? Wat VOEL ik dan? Ik voel helemaal niks maar ik weet het!”
Zijn toon begint te veranderen want hij merkt dat ik niet meteen voor deze verklaring te vangen ben. Hij gaat verder, zijn toon een octaaf hoger: “Je gelooft het misschien niet, maar ik ben aan de beterende hand. Ik heb gebeden tot de heilige maagd Maria en ze zijn verhoord!!” Hij weet dat ik niets met bidden heb, laat staan met de heilige maagd Maria.. Toch gaat hij onverstoorbaar door: “Ik bid nu elke dag en het werkt!”
Ik reageer niet omdat ik weet dat we de discussie dan alleen maar feller maken. Al doende leer je dat. Mijn vader komt nog een stukje dichterbij staan en ik moet nu zo’n beetje tegen hem op kijken.
“Mallijn echt, een wonder is geschied, ik val steeds flauw en nu kan ik me alles van vroeger ineens heel helder voor de geest halen. Tot in detail, ALLES herinneren, hoor je? Een wonder, dat zeg ik je!” Hij gaat met zijn handen in zijn zij staan, alsof hij wil zeggen: Nu jij weer!

Ik moet echt even schakelen want dat flauw vallen is een heel nieuw feit. Onmiddelijk gaan er alarmbellen rinkelen: Waarom hoor ik dat nu pas? Wie weet daar van? Heeft hij zich niet bezeerd? Ondertussen vraag ik hem:”Maar pap, wanneer ben je dan flauw gevallen? ” Vervolgens krijg ik een verhaal te horen waar voor mij geen touw aan vast te knopen is. De avond ervoor had hij bij mijn zus en zwager gegeten. Toen ze klaar waren met eten en hij van tafel wilde opstaan, werd het zwart voor zijn ogen en viel hij met – en dat was nog een groter drama – twee schalen in zijn hand die braken door zijn val. “Echt zo genant, Mallijn. Twee dure opdekschalen en die mag ik nu niet vergoeden.” Ik vroeg hem of hij zich niet bezeerd had. “Welnee, ik val de laatste tijd wel vaker flauw en ik heb nooit wat. Dat komt door de heilige maagd Maria natuurlijk!” Ik begrijp er niets van. Hoe kunnen wij nou niet met elkaar communiceren dat hij tijdens etentjes flauwvalt, bedenk ik me. Alsof mijn vader gedachten kan lezen, roept hij: “Bel je zus maar op en vraag haar maar!”

Uiteraard bel ik mijn zus en zij vertelt meteen dat hij helemaal niet gevallen is, laat staan flauw gevallen. Hij heeft wel een schaal laten vallen maar dat was geen enkel probleem, dat had ze hem al meermaals op zijn hart gedrukt. Mijn vader zit inmiddels op zijn vaste plekje TV te kijken en heeft het even nergens over. Zelfs als ik al een tijdje de telefoon heb opgehangen, zegt hij niets. Hij zit volop in het programma Buitenhof. Ik wil juist opgelucht ademhalen als hij ineens door heeft had dat ik daar nog zit. Als door een wesp gestoken stuift hij  naar me toe en begint weer over zijn wonderbaarlijke genezing. “Zie je nou wel Mallijn” en hij klopt nu op zijn voorhoofd, “Ik ben niet gek. Er voltrekt zich een verandering in mijn hoofd en ik word weer beter! Ik kan me de dingen van vroeger veel beter herinneren dan ooit te voren. Wat ik je zeg, ik weet alles weer.” 

En terwijl ik zit te bedenken wat ik daarop moet zeggen, vraagt hij me in een adem door of ik zijn planbord weer even aanvul: “Zo handig joh!  Dan kan ik namelijk niet vergeten om de vuilnis buiten te zetten. Welke dag is het vandaag?”

Marjolijn Bruurs

is ondernemer, netwerkbouwer, blogger, echtgenote, moeder en sinds 6 jaar mantelzorger voor haar vader met Alzheimer. Tevens is zij de bedenker en mede oprichter van Mantelzorgelijk.nl

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top
Teken de petitieOverheid, praat MET mantelzorgers en NIET OVER mantelzorgers
Tekenen
X