Als mijn vader niet meer mee beslist #dementie

Op Dementie-winkel.nl las ik een interessant stukje; “Mensen met dementie worden vaak te weinig betrokken bij beslissingen die hen direct aangaan. Als zij wel over hun eigen situatie meebeslissen en hun individuele mening mogen geven, vergroot dat hun welbevinden, concludeert Windesheim-onderzoeker Marijke Span in haar proefschrift. “Mantelzorgers zijn geneigd voor mensen met dementie denken. Overigens met alle goede bedoelingen. Bij beginnende dementie zijn mensen nog prima in staat zelf keuzes te maken. Ze willen juist meepraten. Mijn advies is neem hen serieus. Mensen met dementie kunnen zich kwetsbaar voelen en zich in de communicatie geremd voelen. Het gesprek moet gelijkwaardig zijn, de informatie transparant. Pas dan kan je samen de zorg en ondersteuning optimaal afstemmen op de behoeften en wensen van de persoon met dementie, aldus Span.”

BAM! Is dat even een eyeopener.. Zo gaat het de afgelopen tijd bij ons namelijk echt. Zonder overleg en/of uitleg van zaken doen mijn zussen en ik wat wij denken dat goed is voor mijn vader. En ik verzeker je, nu papa zich fysiek weer beter voelt, pikt hij dat niet altijd meer. En gelijk heeft hij. Wat geeft ons het recht om alles – zonder overleg – voor hem te beslissen. Buiten dat het niet erg respectvol is, zorgt het voor de nodige irritaties.

Neem zijn bankzaken. Tot 10 maanden terug deed ik die altijd samen met hem. En ineens – mede door tijdgebrek – besloot ik dat ik het gewoon thuis kon doen, zonder hem. Fout natuurlijk. Papa heeft op die manier heel geen zicht meer op wat er in en uit gaat qua geld. Mijn zus en ik zijn dan wel zijn bewindvoerders maar dat geeft ons nog niet het recht om zijn administratie zonder hem te doen natuurlijk. Het is toch eigenlijk van de zotte dat hij mij moet bellen om te vragen of er geld op zijn rekening staat? Niet dat hij me niet mag bellen maar het is voor hem toch veel fijner als hij het zelf kan opzoeken? En niet alleen het saldo, maar ook de bij en afschrijvingen.

Neem zijn post. Alle rekeningen worden tegenwoordig naar mijn zus gestuurd. Dat is op zich een goed plan geweest want papa wilde in het verleden nog al eens wat envelopjes kwijt maken. Maar doordat hij weinig tot niets ontvangt, heeft hij ook geen idee meer wat en en wie hij betaald. Het is toch veel beter als hij dat overzicht wel weer krijgt?

Neem zijn telefoon uit het jaar kruik. Al tijden ziet hij de display en de toetsen niet goed meer. Buiten dat ze minuscuul klein zijn, zijn die toetsen volledig weggesleten. Daarbij rijzen de belkosten van dit pre-pay abonnement de pan uit. Papa belt nog al eens verkeerd of vergeet dat hij gebeld heeft, vandaar. Niet dat hij ooit klaagde over zijn oude telefoontje maar de laatste tijd lonkte hij wel naar onze smartphones.  Met name apps waar wij op afstand met hem mee kunnen kijken (FaceTime), de Dementia app met al zijn handige functies, de agenda functie met herinneringen vindt hij geweldig. Waarom hij er zelf nog steeds geen een had? Geen idee. Ik denk omdat wij bedachten dat hij er niet mee uit de voeten kon. Maar toen hij vanochtend een opmerking maakte in de trant van: ” Jeetje, het is toch eigenlijk raar dat al mijn kleinste kleinkinderen zo’n ding hebben en ik niet”, besloot ik er meteen werk van te maken.

Vanaf komende week gaat het roer dus om. Papa gaat aan de smartphone! Het zal even wennen zijn maar ik weet zeker dat we met de juiste apps een heel end komen. Natuurlijk zet ik er ook een saldochecker op, zodat hij kan zien wat er nog op zijn leefrekening staat. En ik ga vanaf komende maand weer gewoon naar hem toe, als ik zijn bankzaken doe. Uiteraard neem ik dan van alle rekeningen kopietjes mee, zodat we samen kunnen checken of alles goed is afgeschreven. Daarna kan hij ze dan opbergen in een eigen map, zoals hij dat altijd gedaan heeft. En dan maar hopen dat het hem een beetje rust geeft om van alles op de hoogte te zijn en dat hij zelf kan checken (en zichzelf gerust kan stellen) hoe het er financieel voor staat.

Na drie jaar dacht ik wel te weten hoe ik mantelzorgen moest. Ik ben er nog lang niet, zo blijkt maar weer. Fijn dat er steeds meer informatie online terug te vinden is. In dit geval wil ik de Dementie-winkel bedanken voor het broodnodige inzicht. Ik moet niet steeds voor mijn vader denken, dat kan hij – met de juiste ondersteuning – nog prima zelf!