Als mijn vader leeft volgens zijn planbord #dementie

Het dagritme van mijn vader begint steeds meer een probleem te worden. Waar hij tot een  jaar geleden nog prima in staat was om zijn eigen dag in te vullen, leeft hij nu van activiteit tot activiteit, die ik elke week op zijn planbord schrijf. Maar dan moet ik natuurlijk geen fouten maken want anders zijn de rapen gaar.

Judith zijn thuishulp komt elke maandagochtend  trouw. Dat vindt mijn vader erg fijn en hij vraagt meerdere keren per week wanneer ze weer komt. Afgelopen maandag was ze vrij. Ze had me dat keurig laten weten maar het was me echt totaal ontschoten dus ik had haar gewoon op de maandag ingevuld op het planbord.. Maandagochtend om 09.30 uur belde mijn vader me op: “Mallijn, heb jij iets van Judith gehoord? Ik maak me ongerust.” Meteen wist ik wat er fout was gegaan en ik vertelde het aan papa. Maar dat soort informatie gaat er dan helaas bij hem niet meer in..

Die ochtend heeft hij me minstens 7 keer tijdens mijn werk gebeld. Steeds de vraag waar Judith was en net zo veel keer de uitleg dat ze vrij was en dat ik dat verkeerd op zijn planbord had geschreven. En elke keer voor we ophingen zijn woorden: “Ohhh, geeft niks. Fouten maken is heel menselijk”, waardoor je dan denkt dat het kwartje gevallen is. In de middag reed ik even naar hem toe om een paar boodschappen te brengen. Toen ik bij de voordeur kwam en net mijn sleutel in het slot wilde steken, trok hij woest de deur open en riep me toe: “Mallijn, goed dat je er bent. Weet je dat Judith al weken niet geweest is?” Hij was in alles staten!

Ik probeerde hem rustig uit te leggen dat ze vorige week nog geweest was en nu een dag vrij had genomen, maar hij onderbrak me constant. “Hoe kom je erbij! Ze is al weken niet geweest, ik ben toch niet gek?” Ook het zorgdossier, waar Judith haar uren elke week in aftekent en waar hij zijn handtekening bijzet, overtuigden hem niet.  “Wat heb ik verkeerd gedaan, dat ze niet meer wil komen? Ze werkt al zo lang hier. Ik ben me van geen kwaad bewust hoor.” Ik liet hem maar even want het helpt op die momenten echt niet om er tegen in te gaan en van onderwerp te veranderen. En inderdaad, dat werkte. Toen ik een half uurtje later weg ging, zat hij heerlijk de krant te lezen en was er geen vuiltje meer aan de lucht, dacht ik…. Twee uur later belde mijn zus Nelleke: ” Papa vraagt waarom Judith al weken niet geweest is.”  Wat zo’n vergissing op zo’n planbord al niet teweeg brengt..

Maar het wordt nog leuker ! Op dinsdag is hij er nog een paar keer over begonnen. Zelfs tegen de ‘baas van de thuiszorg’, zoals hij een van de EEVers blijft noemen. “Ze sprak er schande van en gaat stappen ondernemen. Ik kan toch niet zonder hulp, zeg! Dat vond zij ook hoor, Mallijn! Ik hoor gewoon elke week hulp te krijgen, zegt ze.” Ik liet het maar even zo omdat ik juist de volgende dag een evaluatiegesprek met ‘ deze baas van de thuiszorg’ in mijn agenda had staan. Tijdens dat evaluatie gesprek kwam het inderdaad ter sprake en werd mij gevraagd hoe dat nou zat. Ik vertelde dat ik een fout had gemaakt maar dat Judith gewoon de week ervoor was geweest en dat iedereen dat kon terug zien in het zorgdossier. En terwijl ik daar in gesprek was, belde mijn vader me twee keer op; ” Mallijn, bel jij die ‘baas van de thuiszorg’ NU op! Haar medewerkers zijn al minstens twee dagen niet bij me geweest. Echt joh, al TWEE dagen NIEMAND gezien!!!” De mevrouw van de thuiszorg kon het hele telefoongesprek horen en zat driftig nee te knikken en zei: “Pardon? Ik ben er gister zelf nog geweest!”

Zo zie je, zo’n foutje op dat planbord kan helaas voor veel verwarring zorgen…